<  İ N T E R N E T  B A S K I S
I  >

4 Mayıs
2006

Kodunuz:
Şifreniz:

(Üye olmak
istiyorum)

Bugünkü
Radikal
Ana
Sayfa
Yazarlar
Yaşam
Türkiye
Politika
Yorum
Dış
Haberler
Ekonomi
Spor
Kültür/Sanat
Haber
Listesi
Sanal
Alem
Radikal2
Cumartesi
Kitap

En
aktif üyeler

Günün Sözü
Medeniyetin coşkun sevgisi karşısında mukavemet boşunadır.
O, gafil ve itaatsizler hakkında çok amansız
davranır.
ATATÜRK

Tarihte Bugün
Takvimler 04 mayıs tarihini gösterdiği zaman...

1927
yılında,
Türkiye ile İsviçre arasında Ticaret Antlaşması
imzalandı.
1960
yılında,
Turizm Bankası Kanunu TBMM'de kabul
edildi.
1967
yılında,
Spor haberleri sabah 7.30 haber bülteninde ilk kez
yer aldı.

Yazdır Yolla | Arşive
Ekle

Türkiye

Yuvarlak
Masa Toplantısı 2

'Yuvarlak Masa Toplantısı'nın AB'nin genişleme
sürecinin tartışıldığı son oturumunda, AB'nin genişleme yorgunu
olduğu görüşü öne çıktı: AB, son genişlemeyi hâlâ kaldıramadı.
Türkiye'nin üyelik süreci ise kolay olmayacak, çünkü buna liderler
değil desteği çok az olan kamuoyu karar verecek

04/05/2006 (555 kişi okudu)

SERKAN DEMİRTAŞ (Arşivi)
İSTANBUL
- Radikal ve EDAM'ın ortaklaşa düzenlediği 'İstanbul Yuvarlak Masa
Toplantısı'nın 5. oturumunda AB'nin genişleme süreci ve kamuoyunun
buna yaklaşımı değerlendirildi. AB'nin 2004'teki genişlemeyi henüz
sindiremediği ve hem siyasetçilerin hem de halkların bunun
yorgunluğunu üzerinden atamadığının belirtildiği tartışmalarda,
Türkiye'nin üyelik sürecinin kolay olmayacağına işaret edildi.
Avrupa'da İslamofobi'nin güçlendiğini belirten katılımcılar,
Türkiye'nin imaj düzeltme çalışmalarını sürdürmesi gerektiğinde
birleşti. Tartışmalarda dile getirilen görüşler şöyle:

Eurobarometre'ye göre AB halklarının yüzde 49'u genişlemeden
yana, yüzde 35'i ise karşı. Bu rakam ülkelere göre de değişiyor.
Örneğin Avusturya'nın yüzde 29'u, Fransa'nın yüzde 31'i, Almanya'nın
yüzde 36'sı, Britanya'nın ise yüzde 43'ü genişlemeyi destekliyor.
Yeni üye ülkelerde de çoğunluk genişlemeden yana. Genişlemeyi en çok
isteyen ülke ise yüzde 74'le Yunanistan.

Bu rakamlara göre Avrupa'nın konukseverliği kapıyı kimin
çaldığına göre değişiyor. Avrupalılara 'İsviçre ve Norveç girsin mi'
diye sorulduğunda yüzde 77'si evet diyor. Ama yoksul ülkelere
gelince iş değişiyor. Hırvatistan'a 'evet' diyenlerin oranı yüzde
47, Ukrayna'yı üye görmek isteyenlerin oranı yüzde 42. Türkiye ve
Arnavutluk ise en dipte. Buna karşılık Türkiye'de de halkın AB
üyeliğine olan desteğinin azalması ilginç bir gelişme.

Genişleme halka
anlatılmadı

Bu kuşkuculuğa dürüstçe bakmalı. AB vatandaşları, yoksul ve
Müslüman halkları istemiyor. 'Big bang' diye adlandırılan 10 ülkenin
AB'ye girmesinde de sosyo ekonomik kaygılar vardı. Ama, bu
genişleme, Avusturya gibi bir ülkeye komşularına önemli yatırımlar
yapma fırsatı doğurdu. Fakat bu mesajlar sıradan insanlara ulaşmadı.

AB vatandaşları, büyük bir hayalkırıklığı içinde. Çok önemli
projeler başarısızlıkla sonuçlandı. AB başbakanları, dışişleri
bakanları Brüksel'de ayda bir toplanıyor, eve dönünce de suçu
tamamen AB'ye atmaya çalışıyorlar.

AB ne olacak? Avrupa Birleşik Devletleri'ne mi dönecek, uluslar
topluluğu mu olacak? Avrupa'nın geleceği konusunda bir karar
verilmedi ve kimlik bunalımı aşılamadı. AB'nin bundan sonra daha
aktif bir yaklaşım göstermesi gerekecek.

Genişleme
yorgunluğu var, dinlenelim

Avrupa, genişleme yorgunu. Ancak bunun tek çaresi reformları
devam ettirmek. Fransa'nın Türkiye ve diğer üyelerin AB'ye
katılmasına dönük referandum kararı, genişleme yorgunluğunu
gidermeye çalışırken yapılmış kalıcı bir hata. Bu ülkelerin attığı
adımlar geri çevrilmeyecek. Bunları düşündüğümüzde politik
modernleşme küçümsenmemeli.

Türkiye'ye karşı Avrupa kamuoyunun desteğinin az olduğunu
gösteren araştırmalara karşın başka araştırmalar da var. Örneğin
1999-2002
arasında yapılmış Dünya ve Avrupa Değerler
Araştırması. Buna göre Türkiye'nin liberal demokrasi açısından
demokratik değerlere bağlılığı Avrupa'nınkine benzer. Türkiye,
azınlıklara verilen haklar açısından Avrupa'nın biraz gerisinde
ancak dini değerlere verilen önem açısından biraz ötesindedir. Yani
bu araştırma, Avrupa'nın desteğini esirgediği Türkiye'nin değerler
açısından benzer bir konumda olduğunu gösteriyor.

Organize ikiyüzlülük modeliyle mi karşı karşıyayız? 'Toplum
desteği az' ifadesine takılmamalıyız. AB bu ikiyüzlülükten
uzaklaşırken Türkiye de reform çabasını sürdürmeli.

Cehalet üzerine
algılamalar

Birbirimiz hakkında az şey biliyoruz... Algılamalarımız da bu
cehalet üzerine kurulu. Türkiye'de bir değişim var ve bu Avrupa'nın
da yararına. Ancak, Türkiye'de kuvvetli bir AB karşıtlığı da
gelişiyor. Avrupa'da ise bir değişim yok. Artık Avrupa'yı
değiştirmeliyiz. Türkiye-AB ilişkilerine zarar vermekten
kaçınmalıyız. İlişkimizin temeli zarar vermek değil sağlıklı bağlar
kurmak.

Avrupa'da bu değişiklikleri yapacaksak kendi iyiliğimiz için
yapacağız, Türkiye için değil. Ancak bütün yanlış anlamaların bilgi
eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyorum. Burada özellikle
politikacıların yabancılaşması ile karşı karşıyayız. Brüksel'de
karar alıp eve döndüklerinde "Bunlar kafayı yemiş" demek gibi...

İstanbul 2010 büyük
şans

'Niye Almanya'da Türkiye'ye karşı önyargı var' derlerse iki
unsur sayarım. Birincisi Hürriyet gazetesi, ikincisi camiler.
Kültürel imajların etkisi kolay değiştirilemez. 2010 Avrupa Kültür
Kenti seçilmesinden dolayı İstanbul'u tebrik ediyoruz. Bunun Türk
imajının olumlu yansıtılması açısından önemli bir fırsat olduğunu
düşünüyorum.

Belki Türkiye değil ama İstanbul AB'ye girer. Avrupalılar,
Bulgaristan, Macaristan ve Romanya'yı da istemedi. Bu hep böyleydi.
Soru şu: Fransa'da Türkiye ile genişlemeye ilişkin hiç tartışma
yokken bile Cumhurbaşkanı Chirac çıktı 2002'de ve "Konsey istemiyor"
dedi. Almanya Başbakanı Schröder ve diğer liderlerle de bunu
konuştu. Sonuçta, Türkiye ile ilgili karar ertelendi. Türkiye'nin
olumsuz imajı, bundan sonra yaratıldı.

Töre cinayetleri
yeni 'keşfedildi'

Töre cinayetlerinden bahsediliyor Avrupa'da... Bunlar yeni değil
ki. Türklerin Almanya ve Avrupa'ya ayak bastığı 1959'dan beri töre
cinayetleri yaşanıyor. Ama Avrupa basını, nedense bunu 40 yıl sonra
keşfetmiş gibi yeni yeni manşetlerine taşıyor. Neden şimdi?

Türkiye ile ilgili bu durum Fransa seçimlerine kadar sürecektir.
Bu süreçte en iyi halkla ilişkiler yolu, kamu diplomasisi.

Avusturya'da Türkiye'yi destekleyen tek parti Yeşiller.
Avusturya'daki partilerin tutumunu benimsemek pek mümkün değil.
Bununla beraber Avusturya'daki Türklerin yapması gerekenler var.
Avusturya'daki Türkiye imajı, 1960'larda bu gelen göçmenlerin
getirdiği imaj. Bu imaj, ortalama bir Avusturyalıyı korkutuyor.
Türklerle temas kurmuyorlar, Türklerin de buna niyeti yok.
Dolayısıyla bu imajı kırmak ve temas sağlamak için göçmenlik
konusunda daha fazla çalışmalıyız.

Avusturya'daki Türklerin bir eksiği de rol modeller
geliştirememeleri. Hep sessiz kaldılar. İki ülke arasında çok az
ticaret var. Etkileşimin mutlaka artması gerek.

Fransa 'ırkçı'
denmeye hazır mı?

Türkiye'nin üyeliğine halklar karar verecek. Yani Türkiye,
katılım için her türlü ekonomik ve siyasi reformu yerine getirse de
Fransızlar 'hayır' derse dışarıda kalacak. Böyle bir şey olursa
Fransız liderlerin 'Fransa, önyargılı, hatta ırkçı' eleştirilerine
hazır olması gerek. Kaygılıyız. Böyle bir durumu nasıl
açıklayacaklar?

Avrupa ile ilgili tartışmalarda rahatsız eden bir unsur var.
Artık Avrupa'nın ne olduğunu unuttuk. Haber yazarken, örneğin bütçe
konusunda, 'Kim ne kazandı, kim kaybetti' gibi unsurlardan başka şey
yazılmıyor. 10 ülke AB'ye girerken, hangisi ne kadar yardım alacak,
kim kazançlı çıkacak diye bakıyoruz. AB'nin barış projesi olduğunu
unuttuk. Gençler., zengin ve refah dolu bir Avrupa'ya doğdu. Savaşı
kim takar ki?

Genişlemenin de
sonu olacak

AB'nin genişlemesinin bir sonu olacak. 'AB, başvuran her ülkeyi
alacak' demek dürüst olmaz. Avrupa'nın doğu ve güneydoğuya doğru
genişleme perspektifi olduğunu biliyoruz. Bu ülkelerle temaslar
sürüyor. Ancak bu ülkelerin hazır olmadan katılmaları herkes için
zararlı olacak.

Fransa'nın referandum konusuna gelince... AB'ye katılım
referandumu Türkiye'ye özgü bir şey değil. Fransa, Britanya'nın
katılımını da 1972'de halka sordu. Hatta bir iki kez de veto etti.
Chirac'ın yapmaya çalıştığı, sadece anayasa referandumunu güvence
altına almaya çalışmaktı.

Bardağın yarısı
dolu

Türkiye ile AB arasındaki müzakereler 6 ay önce başladı. Buna
rağmen bir başlıkta bile fiili müzakerelerin başlatılması kararı
alınmadı. Müzakerelerin geleceği için kötümserim, çünkü sürecin
sonuçlanacağını sanmıyorum. Öte yandan iyimserim çünkü, bu süreçte
Türkiye, ekonomik açıklarını kapatabilecek, eşitsizliklere
eğilebilecek ve belki de Avrupa kamuoyunun olumsuz bakış açısını
değiştirebilecek. Bardağın yarısı dolu, yarısı boş. Türkiye-AB
ilişkilerinin değerlendirilmesi de, bardağın hangi tarafına
baktığınızla ilgili...
- BİTTİ -

İslam ve göçmen
korkusu güçleniyor

Avrupa'da, özellikle Avusturya ve Almanya gibi ülkelerde çok
derin bir Müslüman korkusu var. Bu, özellikle göç sorunlarının
yaşandığı yerlerde görülüyor. Bu tabii ki entegrasyonun
başarısızlığıyla da ilgili. İslamofobi bir realite ve Türkiye'ye
dönük kuşkuların önemli bir unsuru.

Korku, politik atmosferi tehdit ettiği zaman dayanışma ortadan
kalkar. Dayanışma kalmayınca da ilerleme olmaz.

İslamofobi'den bahsediliyor. Avrupa'da anti-semitizm de var ve
bununla yoğun bir biçimde mücadele ediliyor. O zaman Avrupa'nın
İslamofobi ile de mücadele etmesi gerek. İslam korkusu var deyip
işin içinden sıyrılmak doğru değil.

Müslüman göçmenler sadece Avrupa'ya özgü değil. Bakın Kanada'da
da var Müslüman göçmenler ve Kanada toplumuyla bütünleşmiş halde,
ülkenin kalkınması için çalışıyorlar. Hepsi de sanıldığı gibi iyi
eğitimli ve girişimci sınıfından değil. Sadece yüzde 15'i öyle,
gerisi mülteci ve aile birleşimiyle gelmiş. Ama nedense Kanada'da
Avrupa'da yaşanan Müslüman sorunu yaşanmıyor, göçmenlerden
korkulmuyor.

Avrupalılar anlamaya yanaşmıyor. Kanada'dan Avrupa'ya geldiğimde
kendimi zaman tünelinde 30 yıl geriye gitmiş gibi hissediyorum.
Söylemler açısından, tartışılan konular açısından... Avrupa'da bu
konunun dürüstçe tartışıldığını göremiyoruz.

Örneğin Almanya bir göçmen ülkesi olduğunu geçen senelerde fark
etti. Ülkede doğmuş birçok yabancı olmasına rağmen bu durum dürüstçe
tartışılmıyor. Bence Almanya'daki Türklerin durumu sanıldığı kadar
kötü değil. Aralarında entegrasyonu sağlamış, çok başarılı olan
birçok Türk var.

Sorun İslam değil,
yoksulluk

Avrupa'nın Türkiye ile ilgili probleminin öncelikli olarak İslam
olduğunu düşünmüyorum. Türkiye ile ilgili en büyük sorun,
Türkiye'nin çok büyük ve yoksul olması. Türkiye'nin stratejik önemi
çok açık ve rekabete de katkısı olacak, ancak bu yoksulluk sorun
olmayı sürdürecek.

Avrupalı gazeteci
AB'den umutlu
Bu yılki Radikal-EDAM
toplantısının dikkat çeken yanı, gazetecilerin AB'nin tekrar
canlanacağını düşünmesiydi

SEDA DOMANİÇ
BAŞEV
AB ile ilgili tartışma platformlarının sürekliliği,
sürecin dinamiklerinin ne kadar hızla değişecebileceğini göstermek
açısından büyük önem taşıyor. Örneğin bu seneki Radikal-EDAM
İstanbul Toplantısı bir öncekiyle karşılaştırıldığında en dikkat
çekici farklardan biri, Avrupalı gazeteciler arasında AB'nin
geleceğine karşı duyulan iyimserlik ve özgüven dalgasının yeniden
yayılmış olması. Geçen yıl toplantı, Fransa ve Hollanda'daki
referandum sonuçlarını takiben yapılan 16-17 Haziran Brüksel
Zirvesi'nin hemen ardından gerçekleşmişti ve Avrupa'nın bir anda
kendini içinde bulduğu 'gelecek krizi'nin en belirsiz günlerine
rastlamıştı.

Ekonomik büyüme
canlanmalı
O dönemde karşılıklı fikir
alışverişinden edinilen kanı, kesinlikle biz Türklerin AB üyelerine
oranla geleceğe çok daha umutlu baktığı yönündeydi. Bir anlamda,
masanın çevresinde AB'nin potansiyeline inanan bir tek bizler kalmış
gibiydik. Bu yıl ise görünen resim, İrlandalı bir gazetecinin
Adenauer'den ödünç aldığı deyimle söylediği gibi, "Kötü, ama çaresiz
değil". En azından anayasa referandumu sonuçlarının bir dolaylı
faydası uzun süredir ertelenen 'iç değerlendirme' ya da 'kendi
üzerine düşünme' sürecini başlatmış olması. Bu egzersizin en dikkate
değer sonucuysa Avrupa için birçok temel alanda değişimin gerekli ve
kaçınılmaz olduğunu hem siyasi liderlerin hem de fikir önderlerinin
kabul etmesi.
İstanbul Toplantısı'nda da asıl olarak bu
değişimin içermesi gereken farklı boyutlar tartışıldı. Bu bağlamda
ilk kritik konu, Avrupa'nın küresel anlamda rekabet edebilmesi için
ne yapması gerektiği sorusu. Durağan ekonomik büyümenin
canlandırılması, yeni iş imkânları yaratılması, sanayicilerin AB
sınırları içinde tutulması, üretkenliğin iyileştirilmesi ve nihayet
Çin ve Hindistan'ın büyüyen ekonomik gücüyle rekabet edilebilmesi
sorunun çerçevesini çizerken, çözüm önerileri arasında araştırma
geliştirme ve eğitime yatırım, sosyal güvenlik ve özellikle
emeklilik sistemlerinin yenilenmesi ve nitelikli göç, öne çıkan
başlıklar arasında yer alıyor.
Ancak temel tartışma Avrupa'nın
ekonomik ve sosyal modeliyle ilgili: Fransa, Almanya ve İtalya gibi
Avrupa'nın 'hasta adamları'nın sorunlarını aşması için izlenmesi
gereken yol ne olmalı? Anglo-Sakson liberalizmi veya İskandinav
sosyal modeli sürdürülebilir ekonomik kalkınmaya yardımcı olur mu?
İspanya ve İrlanda 'mucizesi'nin formülü nedir?

Enerji ve güvenlik
birlik nedeni
Avrupa'nın gündemine damgasını
vuran ikinci konu ise enerji güvenliği. Bugüne kadar AB enerji iç
pazarının serbestleştirilmesine odaklanmışken, içinde bulunduğumuz
konjonktürde dış enerji güvenliği giderek önem kazanıyor. Bu konuda
Avrupa'nın sıkıntıları birkaç noktadan kaynaklanıyor: Enerji
ihtiyacı her gün artarken, hem enerji kaynaklarının hem de arzın
çeşitlenmesi ve aynı zamanda enerjiye ulaşım yollarının
farklılaşması ve güvenliklerinin sağlanması gerekiyor. Bu anlamda
Avrupa'yı en rahatsız eden konulardan biri Rusya'ya bağımlılık.
Tabii çözüm arayışı en önce enerji alanında AB'nin ortak bir duruş
sergileyip sergileyemeceği ile alakalı.
Dolayısıyla Avrupa için
2006'nın önceliğinin ortak bir enerji politikası oluşturmak için
somut adımlar atabilmek olduğunda herkes hemfikir; ancak bunu
destekleyecek siyasi iradenin varlığı ve gücü belirsizlikler
içeriyor. Enerji güvenliği küresel bir sorun haline gelmişken,
Avrupalı devletler bugüne kadar tek başlarına hareket etmeyi tercih
etti ve kısa dönemde de bu siyasetten vazgeçip geçmeyecekleri bir
soru işareti.
Aslında Avrupa'nın enerji ile ilgili çıkmazı,
ortak bir dış güvenlik politikası oluşturma çabalarının geleceği ile
bire bir ilişkili. Her ne kadar Solana ve ekibi bu yolda çalışmalar
gerçekleştirse de Avrupa dış politika ile ilgili konularda tek ses
olmaktan halen çok uzak.
'Farklılık içinde birlik' fikri
çokkültürlü toplum yapılarından kaynaklanan gerilimlerin
yumuşatılması için Avrupa'nın elini güçlendirirken, AB'nin sahip
çıktığı temel bir değer olan 'çokseslilik', enerji ve güvenlik gibi
realpolitik konularda maalesef Avrupa'nın etkili bir küresel oyuncu
olmasını engelliyor. Belki de önümüzdeki dönemde AB'nin başarması
gereken en ciddi işlerden biri 'çokseslilik' ile 'tekseslilik'
arasında bir denge kurabilmek.

Türkiye de bu
çıkarlara ortak
Peki Avrupa'nın geleceğini
şekillendirecek bu hayati meselelerde Türkiye'nin AB üyeliği nerede
duru-yor? Toplantıya katılanların büyük çoğunluğu küresel ekonomik
rekabet, güvenlik ve enerji ile ilgili olarak, Türkiye ile AB'nin
çıkarlarının kesiştiğini ve bu beraberliğin iki taraf için de yarar
sağlayacağını düşünüyor. Yani diğer bir deyişle, Türkiye sorunun
değil, çözümün bir parçasını temsil ediyor. Ancak tabii ki asıl
problem bu kesişme noktalarının Avrupa kamuoyları tarafından daha
iyi anlaşılabilmesi.
Şu ana kadar ne Avrupalı ne de Türk siyasi
liderlerin ve fikir öncülerinin bu doğrultuda pek başarı
sağlayamadığı açık: Yapılan tüm anketler gösteriyor ki bir yanda
Avrupa halklarının genişlemeye olan desteği azalıyor, diğer yanda
Türkiye'de AB üyeliği ile ilgili şüp-heler artıyor. İşte bu noktada
İstanbul Toplantısı gibi iletişim platformlarının oluşturulması ve
sürekliliğinin sağlamasının önemi bir kez daha ortaya çıkıyor.
Karşılıklı faydaların anlaşılması ancak ortak bir geleceğin yönünü
çizen konuların derinlemesine, düzenli ve açık olarak tartışılması
ve bu tartışmaları bilgi temelinde besleyecek araştırma ve
analizlerin yaygınlaştırılması ile mümkün.
Seda Domaniç
Başev: Ekonomi ve Dış Politika Forumu Genel Sekreteri

Yazdır | Yolla | Arşive
Ekle

Şu ana kadar
değerlendirmeye katılan 2 üyemizin puan ortalamasını yanda
görebilirsiniz. Puan verme işleminden yalnızca üyelerimiz
faydalanabilir.

puan
10

Türkiye sayfasındaki diğer haberler

Üç yılda
biriktirilen kredi birkaç ayda nasıl kaybedilir? - İsmet Berkan

3 Haziran
'hassas' değil

Oyuncak silaha
da son!

Polis dayağı
'incelemede'

1 Mayıs'a 26
tutuklu

Hem ceza hem
yatırım

'İlmihal'in
hali - Türker Alkan

Onlar 'hayata
döndü'

Dayağa değil,
fotoğraf çekemediğine yandı!

113 yolcu da
öldü

CEO'nun taciz
araçları gül ve mücevher

Okuyamayan
lise öğrencileri

Gurbetçi
öğrenci için ÖSS

Okuma saati
mucize yarattı

'Beyefendi'nin
Hâlleri - Hasan Celal Güzel

Çocuklara PKK
saldırısı

İpekçi'de yeni
bir umut ışığı

Yemekhane
dayağı

Gözler yine
Şemdinli'de

'Cenab-ı Hak
dönüştürür...'

'Aile
ilmihali, Anayasa ihlali'

ÖZLÜ SÖZ #131

"Yaptığım her şeyi tam ve iyi
yapmaya çalışırım."
Seks yaparken çok ses
çıkardığı için komşularının tepkisine maruz kalan Spin City oyuncusu
Jennifer Esposito, gürültü yaptığını kabul ediyor ama bakın hangi
nedenle...

Haber Arama

Site içinde aradığınız habere
ait anahtar kelimeleri aşağıya yazıp 'Ara' düğmesine basınız.

Detaylı Arama
/ Eski
Sayılar

ÇİZGİLER

Dilbert

Garfield

Cathy

Babalar

Cilalı
Taş Devri

Tehlikeli
İlişkiler

Ademler
ve Havvalar

Künye | Reklam Tarifesi
| İletişim
Sayfası | Eski
Sayılar | Sıkça Sorulan
Sorular | Kampanya Sözleşmesi |

© Radikal
internet baskısında yer alan tüm metin, resim ve benzeri içeriğin hakları
Doğan Gazetecilik A.Ş.'ye aittir. Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik
bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan
kullanılamaz.