Her şey İslamofobi ile izah edilemez

JOOST LAGENDIJK

Türkiye
/ 30/08/2009

Avrupa'daki birçok ülkede İslamofobi yükselişte mi? Cevap:
Evet, ne yazık ki yükselişte. Türkler bu eğilimin etkisinde kalıyor mu? Cevap:
Evet, bazen etkisinde kalıyorlar.

Avrupa’daki birçok ülkede İslamofobi yükselişte mi? Cevap: Evet, ne yazık ki
yükselişte. Türkler bu eğilimin etkisinde kalıyor mu? Cevap: Evet, bazen
etkisinde kalıyorlar. Peki Avrupa’da Türklerin başına gelen her şeyin izahı
İslamofobi mi? Cevap: Hayır, değil.
Avrupa’daki popülist siyasetçiler şu
günlerde oy kazanmanın en iyi yolunun birçok Avrupa vatandaşının İslam’dan
duyduğu korkuya oynamak olduğunu biliyor. 11 Eylül 2001 saldırılarından bu yana
birçok ülkede yapılan seçimlerin sonuçlarında bu eğilimi açıkça görmek mümkün.
Son örnek bu yıl Haziran ayında düzenlenen Avrupa seçimleriydi. Sağcı milliyetçi
partiler AB ve İslam karşıtı sloganlar temelinde sandalye sayılarını artırdı.
Bazı ülkelerde aldıkları destek yüzde 20’nin üzerine çıktı. Bu duruma karşı
Avrupa’da gerekli durumlarda Türkiye’de de sesimizi yükseltmemiz lazım.
Fakat
bunu yaparken kaçınmamız gereken iki yanlış var. İlki, İslamofobiklerin yüzde 20
oy aldığı ülkelerde insanların yüzde 80’inin onlara oy vermediğini unutmak.
Kulağa çok basit geliyor, fakat görünen o ki bazen unutuluyor. Türkiye’deki
belli gazeteleri, özellikle de daha İslami muhafazakâr çizgide olanları
okuduğunuzda, kolayca bütün Hollandalıların, Almanların ya da Fransızların
Müslümanlara karşı derin bir nefret beslediği sonucuna varabilirsiniz. Sanki AB
ülkelerinin tamamı Müslüman karşıtı söylemin büyüsüne kapılmış gibi
gösteriliyor. İşin aslı ise şu: Sesi gür çıkan bir azınlık gerçekten de nefreti
kaşıyan siyasetçilerin kışkırtıcı çağrılarına kulak veriyor. Çoğunluk ise böyle
değil ve bu tahriklere kuvvetle karşı çıkıyor.
İkinci yanlış ise
Müslümanların başına gelen her şeyi İslam’a saldıran yaygaracıların fikirlerine
atıfta bulunarak izah etmeye çalışmak. Evet, zihinleri popülistlerce zehirlenmiş
insanlar Müslümanlara karşı şiddetli saldırılarda bulunuyor. Fakat Avrupa’daki
Müslümanların yaşadığı bütün kötü şeyler İslamofobiyle bağlantılı değil.
Bir
örnek vereyim. Üç hafta önce Arzu Erbaş Amsterdam’da bıçaklanarak öldürüldü.
Arzu gayet başarılı iki çocuk yuvasının sahibiydi. Birçok Hollandalı ve Türk
tarafından iyi entegre olmuş ve popüler göçmene verilecek kusursuz bir örnek
sayılıyordu. Hollanda kraliçesi Arzu’nun faaliyetlerinden onu saraya davet
edecek kadar etkilenmişti. Bütün çevresi Arzu’nun ölümüyle şoke oldu.
Ebeveynleri ve komşuları yaşadıkları üzüntüyü ve dehşeti göstermek için
yürüyüşler örgütledi. Bazı Türk gazetelerinin derhal gösterdiği refleks ise
Arzu’nun ölümünü Hollanda’da yükselen yabancı düşmanlığı dalgasıyla
ilişkilendirmek oldu. Buna dair hiçbir güçlü argüman veya somut kanıt da ortaya
koymadılar. Eminim ki birçok Türk okuyucu en vahim korkularının doğrulandığını
düşündü. Besbelli ki Avrupa artık Türkler için güvenli değildi.
Aslında kötü
ve taraflı gazetecilikti bu. Bu hafta, büyük bir polis operasyonunun ardından,
başlıca zanlının uyuşturucu ve alkol bağımlısı olan, şiddet içeren
davranışlarıyla tanınan bir Türk erkek olduğu ortaya çıktı. Müslüman karşıtı
fikirlerle veya örgütlerle bilinen hiçbir bağı yoktu. Arzu’nun dramatik ölümünün
ardındaki gerçeği öğrenmek için biraz daha beklememiz gerekecek.
Biz
beklerken, keşke o malum Türk gazeteleri de okuyucularına, bu olaydan erken
sonuçlar çıkarmalarının büyük bir talihsizlik olduğunu açıkça ifade etseler.
Gelecekte Avrupa’da İslamofobi’yle bağlantılı olan ve Türkleri içeren her olayın
Türk medyasında bütün yönleriyle ele alınmasını ve gerek Türkiye’deki gerekse
dışarıdaki siyasetçiler tarafından kuvvetle kınanmasını umut ederim. Fakat aynı
zamanda ırkçılık veya yabancı düşmanlığıyla kanıtlanabilir bağlantısı bulunmayan
vakaların olması gerektiği gibi aksettirilmesini de umuyorum. Zira trajik
olaylar da hayatın bir parçası ve bunu istemesek de kabullenmek
zorundayız.