İnsan Kaynakları

|

Künye

|

Abonelik

|

Okur
Hattı

|

Arşiv

|

English

24.09.2009, Per

Anasayfa

Zaman'ım

Multimedya

E-Zaman

Seri İlanlar

Gündem

Ekonomi

Politika

Spor

Dış Haberler

Kültür Sanat

Televizyon

Röportaj

Yazarlar

Yorumlar

Dizi - İnceleme

Çizgi Yorum

Kürsü

Aile Sağlık

Bilişim

Otomobil

Şehir Haberleri

EKLER

BÖLGESEL

ÜLKE
SEÇİN Amerika
Avrupa
Romanya
Azerbaycan
Bulgaristan
Türkmenistan
Kırgızistan
Makedonya

LİNKLER

TODAYS ZAMAN

AKSİYON

CİHAN

STV

S HABER

MEHTAP TV

EBRU TV

BURÇ
FM

Yazarlar

BÜLENT
KORUCU

[email-masked]

Demokrasinin boynundaki ilmek; 17
Eylül

GÜNÜN
YAZILARI

Ergenekon
davası, statükonun testisini çatlattı...

HÜSEYİN
GÜLERCE

'Kürtçe
eğitim diye bir sorun var mı?'

MÜMTAZ'ER
TÜRKÖNE

Medyada
sorunlar nereden kaynaklanıyor?

ŞAHİN
ALPAY

Bayram
kutlamaları

AHMET
KURUCAN

Testi
kırıldıktan sonra... hangi kitapları okuyalım?

İBRAHİM
ÖZTÜRK

Levent
Erdoğan aslında ne demek istedi?

OKAY
KARACAN

Ayasofya'nın
müze yapılışı ve basın

BEŞİR
AYVAZOĞLU

Unutulan
Gazze...

FİKRET
ERTAN

Büyük
fikir adamı Erman hoca!

AHMET
ÇAKIR

Demokrasi tarihimizin en kara günüydü,
17 Eylül. Kanlı bir darbenin hunharca katlettiği Başbakan
Adnan Menderes'in idam yıldönümünü, hak ettiği biçimde
anabildiğimiz söylenemez.

Hak ettiği şekilde anmadan kastımız ağıtlar yakmak değil.
Acıyı tazelemek beklentimiz de yok. Maalesef biz, o günü
hatırlamak zorunda olan bir ülkeyiz. Bu memlekette hâlâ
başbakanlar 'iki gömleğim var, biri idamlık, diğeri bayramlık'
deme ihtiyacı içinde. Belki de yeterince hatırlamadığımız,
gerektiği ölçüde analiz edemediğimiz için bu noktadayız.
Başbakanını asmış olmanın hacaleti yetmezmiş gibi, bu tehdidi
siyasilerin başında sallandırmaya devam ediyoruz.

Menderes'in idamı basit bir siyasî cinayetin çok ötesinde
etkiye sahip. Zaten cinayeti planlayarak işleyenlerin amacı da
buydu. O meşum fotoğrafın siyasîlerin şuuraltında hep canlı
kalması arzulandı. Böylece 'haddi aşanın sonu' bilinsin
istendi. Halk, Menderes ve arkadaşlarının itibarını ilk günden
iade etti. Onun devamı olduğu iddiasındaki partiye, tehditlere
ve gözdağlarına rağmen oy vermeye devam etti. Aynı hakkaniyet
ve civanmertliği siyasîlerin gösterebilmesi için 29 yıl
geçmesi ve Turgut Özal'ın başbakan olması gerekti. 1990
yılındaki naaşların nakline katılan yüzbinler de iade-i
itibarın tesciliydi. Yıllarca Menderes'in mirası üzerinden
siyaset yapan Süleyman Demirel ve şürekası cenazelerin
nakledilmesi için girişimde bulunmadı ya da bulunamadı.
Yetmezmiş gibi aktif rol aldıkları 28 Şubat postmodern
darbesini meşrulaştırmak ve Ergenekon'u savunmak adına
'Demirkırat'a yüklenmeyi bile denediler. Onlara ve darbe
alkışçılarına cevabı Menderes'in oğlu Aydın Bey, Aksiyon
dergisinde verdi: "Kişiliklerinin bir yeri CHP'li kalmış.
Şartlar değişince siyasi düşünceleri aslına rücu etmiş.
Suçlamaları eleştiri olarak ele alacak olursak, bunu fazla
önemsemem. Ancak bu tavır eleştiri boyutlarını -özellikle bazı
basın organlarında- maalesef aşmıştır. Diyorlar ki 'Menderes'i
astık, seni de asarız.' Bu, mevcut hükümeti darbeyle,
darağacıyla tehdittir. Diğer bir yönüyle hâlâ utanmadan '27
Mayıs'ı biz yaptırdık, üç kişiyi biz astırdık' diye övünmeye
devam etmekteler. Sahipleri için de fevkalade utanç verici
olması gereken bir durumdur. 'Biz bu filmi iki kere görmüştük'
diyenler çıkmaktadır. Hayır, bu film bir kere daha
seyredilmeyecektir."

İdamlık ve bayramlık gömlek ifadelerini merhum Özal da
kullanırdı. Ne yazık ki o da, şimdi aynı sözleri tekrarlayan
Tayyip Erdoğan da boşuna söylemiyor. Türkiye, darbe
özlemcilerinden yakasını bir türlü kurtaramıyor. 21. yüzyılda
televizyon ekranlarında darbenin meşru olduğunu savunan
aydınlar(!) görüyoruz. Bir yüksek mahkemede başsavcı sıfatıyla
görev yapan bir hukukçu(!) 27 Mayıs'ın halkta bayram havasıyla
karşılandığını ileri sürebiliyor. Demokrasi taraftarları, bu
kadar pervasız ve yüksek sesle görüşlerini savunamıyor.

Bütün darbelerin anası konumundaki 27 Mayıs'la
hesaplaşmadan ve onu hak ettiği şekilde mahkûm etmeden
demokrasinin oturacağına inanmıyorum. Menderes'in akıbeti,
darbeseverlerin Türk halkının ve siyasetçisinin şuuraltına
diktikleri bir korkuluk. Onu söküp atmadan bu tarladan verim
almak mümkün olmayacak. Bu ilmeği boynumuzdan çıkarmak
zorundayız. 17 Eylül'e bu gözle bakmalıyız.
[email-masked]

18 Eylül 2009, Cuma

YORUMLA

Bu yazıyı
yorumla

Katılıyorum

Katılmıyorum

Fevkalade

Vasat

Yanlış
değerlendirme

Bir
kısmına katılıyorum

|

Gönder|

Yazdır

Yazarın Diğer Yazıları

18.09.2009 - Demokrasinin
boynundaki ilmek; 17 Eylül

15.09.2009 - Mensuplarına
adalet dağıtamayan yargı

04.09.2009 - Düşündüren
iletişim kazaları

01.09.2009 - Yargıyı
bekleyen hesaplaşma

28.08.2009 - Gizli
tanık konusu neden önemli?

25.08.2009 - Meşhur
'gizli' tanıklar

21.08.2009 - Şükür
kavuşturana...

18.08.2009 - Yeni
bir 'zihni sinir procesi'

14.08.2009 - Ergenekon'da
baraj hatası

11.08.2009 - Danıştay
çifte standart yapar
mı?

Yazarlar

A. ALİ URAL

A. TURAN ALKAN

ABDÜLHAMİT
BİLİCİ

ABDULLAH AYMAZ

AHMED ŞAHİN

AHMET ÇAKIR

AHMET KURUCAN

AHMET SELİM

AHMET YAVUZ

ALİ AYDIN

ALİ BULAÇ

ALİ ÇOLAK

ALİ H. ASLAN

ALİ ÜNAL

ATIF KEÇECİ

BEJAN MATUR

BEŞİR AYVAZOĞLU

BÜLENT KORUCU

EKREM DUMANLI

ETYEN MAHÇUPYAN

FATİH URAZ

FİKRET ERTAN

FİKRİ TÜRKEL

GÜNSELİ ÖZEN
OCAKOĞLU

H. İBRAHİM EKİZ

HAMDULLAH
ÖZTÜRK

HAYRİ BEŞER

HEKİMOĞLU
İSMAİL

HİLMİ YAVUZ

HÜSEYİN GÜLERCE

HÜSEYİN SÜMER

İBRAHİM ÖZTÜRK

İHSAN DAĞI

İSKENDER PALA

J. BENJAMIN
TOSHACK

KADİR DİKBAŞ

KARL HEINZ
FELDKAMP

KERİM BALCI

KURŞUNKALEM

M. ALİ
YILDIRIMTÜRK

M. NEDİM HAZAR

MEHMED NİYAZİ

MEHMET KAMIŞ

MEHMET YILMAZ

MELİH ARAT

MÜMTAZ'ER
TÜRKÖNE

MUSTAFA ARMAĞAN

MUSTAFA ULUSOY

MUSTAFA ÜNAL

NAZAN BEKİROĞLU

NEVİN HALICI

NURİYE AKMAN

OKAY KARACAN

ŞAHİN ALPAY

SAMİ USLU

SELÇUK GÜLTAŞLI

SELİM İLERİ

SELİM IŞIKLAR

SEMİH YUVAKURAN

SÜLEYMAN SARGIN

UFUK BOZKIR

ZEKİ ÇOL

ZİYA PERVER

Copyright© 1995-2009
Feza Gazetecilik A.Ş.

bilge2