Türkiye'nin yeni gündemi: Sol parti

ORAL ÇALIŞLAR

Politika
/ 02/12/2009

CHP'yi solda görenlerin sayısındaki azalmaya rağmen, CHP'yi
sol parti olarak gören ciddi bir kesim var.

CHP’yi solda görenlerin sayısındaki azalmaya rağmen, CHP’yi sol parti olarak
gören ciddi bir kesim var. CHP’ye oy verenlerin önemli bir çoğunluğu,
kendilerini solcu olarak tanımlayan ve CHP’yi de (ona olan tüm tepkilerine
rağmen) solcu bir parti olarak algılayan insanlardan oluşuyor.
Ben, uzun bir
süreden beri, CHP’nin sol parti sayılamayacağını düşünenlerdenim... Türkiye’nin
halkçı, özgürlükçü, demokratik, AK Parti’ye solun evrensel değerleri açısından
muhalefet eden, AB standartlarında bir ülke arzulayan bir sol partiye duyduğu
ihtiyacı çok uzun zamandan beri dile getiriyoruz... Yeni olmayan ve şiddetini
uzun bir süreden beri arttırmakta olan bu ihtiyaç, son günlerde çok somut
etkiler göstermeye başladı.
CHP, bir süreden beri, korkudan beslenen,
korkular üzerinden muhalefet yapan bir parti konumunda. Hatta ‘korkunun dilini
hortlatan parti’ olarak tanımlanıyor. Türkiye’nin korku ve gerilim türlerinden
farklı türde bir muhalefete duyduğu ihtiyaç, kendini son günlerde daha şiddetli
bir şekilde hissettirmeye başladı. Türk siyasi yaşamının korku ve gerilim
öğelerinden uzak duran, gerçekçi bir muhalefet senaryosuna ihtiyacı var.
Ufuk
Uras, Alevi Bektaşi Federasyonu Genel Başkanı Ali Balkız, solun evrensel
değerleri konusunda duyarlı aydınlar, siyasetçiler, sendikacılar, sivil toplum
örgütlerinin yöneticileri, bir süreden beri ‘yeni’ bir sol parti kurmak üzere
çaba sarf ediyorlar. Bu çabalar, şimdiye kadar daha çok bir ön yoklama
niteliğindeydiler. Kendine göre bir tempo içinde ilerliyorlardı.
Onur
Öymen’in Alevi kitlesinin yaralarını kaşıyan, onları inciten ve Dersim
katliamını haklı gören konuşması, ardından başta Baykal olmak üzere CHP’nin Onur
Öymen’e sahip çıkması; partileşme beklentisini iyice artırdı. Bugüne kadar
CHP’ye ‘kerhen’ oy vermiş bazı kesimler, ‘katliamı savunan’ partiye oy
vermelerinin artık mümkün olmadığını açıklamaya, tepkilerini açıktan ifade
etmeye başladılar.
İlk olarak en duyarlı kitle harekete geçti: Aleviler...

Dersim ve yöresinin insanlarının, CHP’nin yaşamlarındaki en büyük acıyı
ifade eden katliamla özdeşleşerek karşılarına çıkmasını içlerine sindirmeleri
mümkün olamazdı. Tepki yaygınlaştı. Gösteriler, istifalar sürüyor ve böyle
giderse uzun süre devam edecek.
‘Yeni bir sol parti’ çalışması, ‘Onur Öymen
Vakası’ndan bağımsız olarak başlamış bir çalışma. Böyle bir ihtiyacın olduğunu
bilen, soldaki seçenek yokluğundan sıkıntı çeken kesimler bir süreden beri bir
araya geliyorlardı. Bunlar arasında Alevi topluluğunun önde gelen isimleri de
bulunuyordu. ‘Onur Öymen Vakası’ süreci hızlandırdı.
***
Bu ‘vaka’, kendi
yakın tarihimizi yeni baştan okumamızı ve yeni baştan algılamamızı teşvik edici

bir etki yaptı.
Cumhuriyet tarihi, resmi tarihte iddia edildiği gibi
‘imtiyazsız, sınıfsız bir kitle yaratma’ yolculuğu muydu? ‘29 Kürt isyanı’ diye
nitelenen ve binlerce Kürt’ün yaşamına ve milyonlarcasının yerinden yurdundan
edilmesine neden olan olaylar bu tarihin içinde değil miydi? ‘Varlık Vergisi
Kanunu’ adıyla faşist bir kanun çıkararak 1942 yılında bu ülkenin gayrimüslim
azınlıklarını çalışma kamplarına yollayıp, mülksüzleştirenler bu ülkenin
yöneticileri değil miydi?
Bu tür sorulara resmi cevapların dışında
cevaplar aramak, solculuğun olduğu kadar, sağduyunun, mantığın ve 21. yüzyılın
da gereği... Sol, er ya da geç, ‘resmi söylem’i korumaktan kurtulup, evrensel
‘doğa’sına uygun olan yatağa akacak, yani ‘resmi söylem’i eleştirme misyonunu
üstlenecek.
CHP’nin cumhuriyet tarihine yaklaşımı, uzun zamandan beri, resmi
ezberlerin savunmasını temel alıyor. Tarihe böyle bir gözle bakılınca, bugünü
doğru okumak ve anlamak da imkansızlaşıyor. Tarihimizi yeni baştan
değerlendirmenin, resmi ezberlerden kurtularak ona  nesnel bir gözle
bakmanın zamanı geldi. Avrupa Birliği üyeliğini hedefleyen bir ülkenin, kendi
tarihiyle yüzleşmekten kaçınarak korku ve gerilim filmlerini andıran bir
atmosferde yaşamak gibi bir lüksü yok.
***
Türkiye’nin halkçı, özgürlükçü,
gerçek anlamıyla sol bir partiye ihtiyacı, belki de ‘yakın tarih’ boyunca
görülmüş olan en yüksek düzeye ulaşmış durumda. Herkesin birleştiği ana
noktaları öne çıkartan, ayrılıkları değil birliği ön planda tutan; demokrasi
isteyen, kendisini solda, demokrasi cephesinde gören her yurttaşın
benimseyebileceği,  ülkemizdeki adaletsizlikleri, haksızlıkları,
eşitsizlikleri ‘ana meselesi’ olarak algılayan, bütün bunların yanısıra da,
marjinal sosyalist jargona sıkışmaktan kaçınan bir partiye ihtiyaç var. Büyük
bir değişim ve dönüşüm yaşayan Türkiye’nin dertlerine çare aramayı temel amacı
olarak gören, aktif, dinamik, gerçekçi ve değiştirici bir partiye acil ihtiyaç
bulunuyor.
Birçok kişi, bunun için geç bile kalındığını düşünüyor. Ama
siyasette hiçbir şey geç değildir.
Şimdi kolları sıvamanın
zamanı...