Bu yıl umutlu olmak için çok sebep var

İSMET BERKAN

Türkiye
/ 03/01/2010

Bir yıl önce, 2008 bitip 2009 başlarken 'Lanet yıl sona erdi'
demiştim ama 2009'dan da çok ümitli olmadığımı yazmıştım.

Bir yıl önce, 2008 bitip 2009 başlarken ‘Lanet yıl sona erdi’ demiştim ama
2009’dan da çok
ümitli olmadığımı yazmıştım.
Oysa şimdi, ‘Bir lanet yılın
daha bitmesine’ sevinirken, 2010’dan umudumu gizlemiyorum.
Neden bu yılın
geride kalan iki yıldan daha iyi olmasını bekliyorum?
Daha çok siyasi
sebeplerle.
Türkiye iki önemli konuda farkında olarak veya olmayarak 2009’un
moda tabiriyle ‘açılım’ yaptı. Bu açılımlardan birini çok konuştuk: Kürt açılımı
veyz demokratik açılım. İkincisi ise hiç konuşulmadı ama bence o da yola çıktı:
Hukuk devleti ve hukukun üstünlüğü açılımı.
Bu iki açılımın da artık geri
döndürülmez olduğunu düşünüyorum. Ne yapılırsa yapılsın, gerek demokratik
açılımda ve gerekse hukuk devletine doğru gidişte cin şişeden çıktı, onu artık
yeniden o şişeye tıkmaya imkan yok.
Demokratik açılımla başlayalım: Meselenin
temelde bir eşit vatandaşlık, eşit haklar meselesi olduğu genel kabul
gördü.  Bu kabulü terse çeviremeyiz, Kürtlere (veya talepte bulunacak diğer
etnik-kültürel kesimlere) ‘Tamam ama siz daha az eşitsiniz’ diyemeyiz artık.

Oysa geçmişte bunu diyorduk.
Bundan sonrası o eşitliğin kademe kademe her
kesimde kabul görmesi ve içe sindirilmesi meselesidir ve esasen siyasetçilere
olduğu kadar medyaya da bu içe sindirme sürecinde büyük görev
düşmektedir.
2010’dan ümitli olmak için bir sebep bu. Demokrasinin bir insan
hakları boyutu da olduğu, kimliklerin savunulmasının, bir kimliğe sahip olmanın
en temel demokratik haklardan biri olduğu basit gerçeğinin kabul edilmiş olması
yani...
İkinci açılım konumuz ise hukuk devletine varmakla, hukukun
üstünlüğünü ve
egemenliğini kabul etmekle ilgili.
Dikkat edin, Türkiye’yi
derinden sarsan soruşturmalar ve kovuşturmalar yaşanıyor ülkemizde. Daha da
yaşanacak.
Bütün bu soruşturma ve kovuşturmalar medya tarafından da biraz da
fazla yakından izleniyor. Ve bunların hiçbirinde, en tartışmalı olanlarında
bile, savcıların o konuya el atmaya yetkilerinin olmadığını, o konuyla
ilgilenmenin bir savcının boyunu aşacağını söyleyen
tek bir kişi ya da kurum
olmadı.
Bu, hukukun üstünlüğü söz konusu olduğunda, ülkede herkesin ve her
kesimin o üstünlüğe boyun eğmeye hazır olduğunun göstergesi, başka bir şeyin
değil.
Nedense herkes polisin üzerinde duruyor ama aslında bence savcıların
üzerinde
durmak, savcılık kurumunu, bu kurumun bağımsızlığını veya
bağımlılığını, bu kurumun kendi başına inisiyatif alırken nasıl davrandığını vs.
tartışmak gerekir. Çünkü aslında
hepimiz biliyoruz ki, ülkeyi sarsan
soruşturmaları polis değil savcılar yürütüyor, polis ise savcıların
emrinde.
İşte bu yetkinin tartışılmazlığı meselesi sayesinde hukuk devletine
ve hukukun egmenliğine doğru giden yolda önemli bir ilk adımı attığımızı
düşünüyorum.
2010’dan ümitli olmam bundandır, başka şeyden
değil.