Planet

Mesut Özil: Uyum mu? Asimilasyon mu? Yoksa ihanet
mi?

Almanya-Türkiye
maçını kendi ülkemizde ama deplasmanda izledim. Daha net bir ifadeyle,
maçı İstanbul Gümüşsuyu'nda Boğaz’a tepeden bakan Almanya
Başkonsolosluğu'nun Kayzer Salonu’nda, çok sayıda Almanla birlikte
izledim.

İyi bir futbol izleyicisiyim. Ancak bu yazının konusu ne Guus
Hiddink'in taktikleri ne de Sabri Sarıoğlu'nun sol bek oynaması.

İrem
KÖKER

hurriyet.com.tr

Bu yazının konusu Mesut Özil'e gösterilen tepki. Oysa ki Mesut, dünün
en “arada, derede kalanı”ydı. Zor bir gece
geçirdi.

Bu gencecik adam üzerinden uzun yıllardır büyüyen, kangrene dönüşen bir
tartışma yürütülüyor.

Maç sırasında Mesut’a gösterilen tepki üzerine yanımdaki dış haberler
editörlerimizden Mustafa Karakuş'a dönüp, "Anlamıyorum, ne gerek var"
diyorum.

Mustafa, eğitimini Almanya'da görmüş. Hem Alman kültürünü yakından
biliyor, hem de oradaki Türklerin
durumunu.

Mustafa yanıt veriyor: "Ben anlıyorum". Ve devam ediyor: "Kendilerini
ihanete uğramış hissediyorlar."

O anda ekrandaki maç benim için bulanıklaşıyor. 90 dakikanın bitiş
düdüğü benim için o an çalıyor.

ENTEGRASYON MU, ASİMİLASYON MU?

Aklım "gurbetçilere" gidiyor. Ve o an farkına varıyorum, esasında
ortada tek bir soru olduğunun:

Mesut entegrasyonun mu, asimilasyonun mu bir örneği?

Almanya'da Türklerin entegrasyonu meselesi özellikle son bir yılda çok
şiddetli tartışılıyor. Biz Türkiye'de bunun çok farkında değiliz.

Almanlar, artık 1960'larda gelen Türklerin "misafir" işçi olmadıklarını
yeni yeni idrak ediyor.

Bugüne kadar dışladıkları Türkleri sistemin içine çekmeye
çalışıyor.

Türkleri seçim öncesi hatırlayıp, Türk mahallelerine gidip döner kesen,
sonra da unutan politikacılar, şimdi politika üretmeye uğraşıyor.

Almanya'daki bu uyanmayı kısa bir süre önce sohbet ettiğim bir Alman
diplomatın anlattığı hikayeden daha da iyi anlıyorum.

Diplomat, Almanya'dan gelen resmi heyetteki bir Türk'e Türkiye'ye geri
dönmeyi düşünüp düşünmediğini soruyor.

Bu Türk bürokrat doğma, büyüme Almanyalı. Yanıtı çarpıcı: "Benim için
geri dönmek diye birşey yok. Ben Almanya'da doğdum büyüdüm, bir yere
'geri' döneceksem orası Almanya olur".

Bu hikayeyi anlatan diplomatın bana itirafı ise daha çarpıcı: "
Türklerin de bizim toplumumuzun bir parçası olduğunu aslında o an idrak
ettim."

Almanya'da 3 milyon civarı Türk yaşıyor. Bunların 1 milyona yakını
Alman vatandaşı. Yani oy hakkı var, yani yaşadıkları ülkede söz
sahibi.

Peki en başta sorduğum soruya geri dönersek: Mesut entegrasyonun mu
asimilasyonun mu bir örneği?

MESUT’UN TERCİHİ

Bu karmaşık konunun basit bir yanıtı var oysa ki.

Mesut sadece bir tercih yaptı. Belki profesyonel nedenlerle, belki
başka nedenlerle. Ama sonuçta bu bir tercih.

Bugün Real Madrid’de oynadığına göre en azından profesyonel açıdan
doğru bir tercih.

Aynı dün gece Türk formasını ıslatan Hamit Altıntop, Halil Altıntop,
Nuri Şahin ve eski Marco yeni Mehmet Aurelio gibi.

Özil’e dün gece haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Aynı şekilde
gurbette yaşayan Türklerin sesine kulak verilmesi gerektiğini de.

Almanya’nın farklılıklar konusunda sicili pek de parlak değil. Almanlar
durumun farkına varmaya başlayarak, 10 yıllardır göz ardı ettiği
gerçeklikleri görmeye başladı. Şimdi adımlar atmaya başlamalı.

Bundan sonra izleyeceği yol eskiden olduğu gibi çifte vatandaşlığı
engellemek, Türkçe’nin kullanımını sınırlamak gibi baskıcı mı yoksa daha
özgürlükçü mü olacak?

Aynı şekilde yıllarca yaşadıkları ülkenin dilini bile öğrenmeyen
Türkler de yaşadıkları topluma uyum için kendi değerlerinden vazgeçmeden
daha fazla çaba gösterecekler mi? Yani bir Mesut, bir Hamit, bir Halil
gibi başarı örnekleri daha da artacak mı?

Mesutların, Hamitlerin, Halillerin hem yaşadıkları ülke hem de
soydaşlarından uğradıkları haksızlıkların sona erdirilmesinde de
Almanya’nın politikaları kadar Türklerin tutumu da belirleyici olacak.

[email-masked]

http://twitter.com/ikoker

10 Ekim 2010