Yazarlar

Radikal
Hayat

Radikal
İki

Radikal
Kitap

Radikal
Mobil

Radikal
Ipad

Seçim
2011

Üye
İşlemleri

USD

1.64

%0.01

EURO

2.33

%0.00

IMKB

61573.70

%-0.01

ALTIN

79.26

%0.00

19  Haziran 2011, Pazar

Son Güncelleme  16:57

İSTANBUL

24°C / 18°C

ANKARA

23°C / 11°C

İZMİR

28°C / 19°C

ANTALYA

31°C / 20°C

BURSA

23°C / 15°C

ADANA

30°C / 22°C

DİYARBAKIR

36°C / 18°C

ESKİŞEHİR

19°C / 11°C

KAYSERİ

19°C / 9°C

TRABZON

22°C / 19°C

Arşivde
Ara

Ana
SayfaTürkiyePolitikaYaşamEkonomiDünyaKültürTartışı-YorumSporÇevreEğitimSağlıkSinemaEğlenceYemekYorumGaleri

AnasayfaYaşamBabam,
kahramanım

YazdırArkadaşına
GönderYorum
YazArşive
Ekle

Babam, kahramanım

19/06/2011 2:00

Yazı Boyutu

Farklı meslekten, başka kuşaklardan 56 kadın 'babasını' yazdı; ortaya hem
benzemez, hem neredeyse aynı portreler çıktı. 'Kızlar ve Babaları' adlı kitaptan
iç acıtan, tebessüm ettiren hatıralar...

BİRLİKTELİĞİMİZ ŞÖVALYE HİKAYELERİNİ HATIRLATIR
Sevin Okyay
(Yazar)
Şimdi düşünüyorum, o güzel, tenha İstanbul’daki
çocukluğumun gizli kahramanıymış babam. Babamla birlikteliğimiz bana nedense hep
şövalye hikayelerini hatırlatır. Hayır, sadece eskrim dersleri nedeniyle değil.
Pardayanlar’ı, tabii ki Üç Silahşörler’i, hatta Hendi de Pasavan’ı bunun için
severdim. Bizimkisi, kutsal bir kardeşlikti. O beni de bırakıp gittiğinde,
peşinden gitmek istedim, annem izin vermedi. Babamın çok işi olduğunu, benimle
ilgilenemeyeceğini söyledi. Yıllar boyunca bu yüzden ona düşman olmuşumdur. Kısa
süreli baba ziyaretlerim, rüya gibi geçerdi. Ama belki de masalımsı olan
bütünüyle o yılların dünyasıydı, şimdi ayırt edemiyorum.

GİTMESEM DE, GÖRMESEM DE...
Anjelika Akbar (Müzisyen)

O gün çektirdiğimiz fotoğrafta ikimiz de gülümsüyoruz, ama babamın
gözleri yaşlı olduğunu sadece ben biliyorum. Anneme de hiç söylemedim.

Düşünüyordum ki, bu bilge adam bana birçok şey daha öğretebilir… Ama bu
“adam” kimdir? Gerçekten onun kızı mıyım, böyle düşünüp, hissediyor mu acaba?
Olsun, yıllardır öyle oldu, yıllardır daha devam edecek. Onu seviyor muydum,
bunu bilmiyordum bile… Onu tanıyor muydum? Bunu da bilmiyordum… Mesela beni
sevip sevmediğini bile bilmiyordum. Hiçbir zaman da sormadım.
Evet, benim
bir babam var… Gitmesem de, görmesem de… Gelmese de, görmese de…

BİR ÇOCUK 10 YAŞINDA ÖKSÜZ KALINCA...
Mehveş Evin (Gazeteci)

Net olarak hatırladığım, yıllarca ‘baba’ kelimesini ağzıma
alamayışım… Zira ‘baba’ diyecek olursam, daha ilk hecede sesimin boğulacağını ve
hıçkırarak ağlamaya başlayacağımı sanırdım. Babası hayatta olanlara karşı içten
içe öfke duydum, kıskandım. Zamanla acı ve öfke hafifledi, kabullendim… Yas
tutabildim mi? Sanmıyorum. Bunu hiçbir zaman beceremedim. Bir çocuk, 10 yaşında
öksüz kalınca, ne yazık ki babasıyla ilgili anıları da pek kısıtlı ve bölük
pörçük oluyor. Benim için de maalesef böyle. Üstelik büyükler, küçükleri üzmemek
için konuyu açmaya çekindiklerinden babam hakkındaki bildiklerim zaman içinde
iyice flulaştı.

OKUTTUĞU SON ROMAN: BABALAR VE OĞULLAR
Özge
Atay Canbek (Psikiyatrist)
Uzun zaman, Turgenyev’in Babalar ve
Oğullar isimli romanını, babamın bana okuttuğu son roman olarak hatırladım.
Okumam için verdiğini, okurken ne anladığımı, ne düşündüğümü sorduğunu sonra da
“Bitirince konuşuruz” dediğini hatırlıyorum. Hastalık süreci ikimizi aylarca
ayırdı. Onun bana yazdığı ve benim de ona yazdığım mektuplarda bu konuya
değinmediğimizi, onu görmeye gittiğimde de kitap üzerine tam konuşmadığımızı,
onun düşüncesini anlatmadığını, benim ise kitabın anafikrini kafamda
netleştiremediğimi hatırlıyorum. Sonraki yıllarda bu konuyu zaman zaman düşündüm
ve onun neler söyleyeceğini hep merak ettim.

BULACAĞIM SENİ,
HİSSEDİYORUM
Nazlı Eray (Yazar)
Cenazene gizemli bir kadın
geldi babacığım. Ağlıyordu. Herkes çok şaşırdı, kimse bir şey belli etmedi.
“Gazetede okudum,” diyor, gözyaşlarını siliyordu. Onun yanına gittim, belli bir
yaşta güzel bir sarışındı. Uzun yıllar Yeni Cami şubesinde senin sekreterliğini
yapmıştı. Kendini bana tanıttı. “Onun gibi bir müdür gelmedi bankaya,” dedi
kulağıma. Baba, uzun yıllar yanında çalışmış olan bu kadın, o gün cami avlusunda
hepimizden perişandı sanki.
Yanıbaşımda mısın, çok uzakta bir yerde misin
bilmiyorum. Belki her gün sana doğru geliyorum, belki her gün biraz daha
geçmişin bir parçası oluyorsun. Bilmiyorum, inan bunları hiç bilmiyorum. Bir
yerde bir zamanda, senin bir parçan olduğum için bulacağım seni. Senin yanında
annemi. Bunu hissediyorum babacığım. Şimdilik hoşçakal.

MAYAMI
BABAMDAN ALMIŞIM
Nazan Bekiroğlu (Akademisyen, yazar)
‘Babalar
ve Oğullar’ yazıları yazdığıma bakmayın siz benim. Ben ‘babasının kızı’ olanlar
safındayım. Annemin bütün müdahalelerine rağmen asıl mayamı sizden aldığımın
farkındayım.
Ölümlü dünyada yarın yok bugün varım. Şimdi, şu an, ben, sizin
öldüğünüz yaştan 7 fazlasında duruyorum. Ne garip! Dünyaalem dedikleri düzlükte
sizden daha fazla yaşamak? Hayır, buna inanasım gelmiyor ama dünya yaşımın
sizden fazla olduğu da muhakkak. Ey canım baba! Sakın bana ağlama!

DOĞRU BİLDİĞİNİ YAPTIN, İYİ DE YAPTIN...
Sevim Gözay
(Gazeteci)
Şimdiki kız babaları gibi değildin sen. Var ya işte
klasik; uykuda saç okşayan, başucunda gözyaşı döken, her nazını çeken, ne
yaparsa yapsın kızamayan… Sen hep kızardın. Ya da biz hep kızdırırdık. Biraz
büyüyünce ben de sana kızmaya başladım. Sürpriz oldu galiba biraz sana. Ama
mukadderat. Sana çekmişim ne yapayım. Hep iyi yanlarını alacak halim yok. Sarı
inadını da aynen kopyalamışım. Dünyanın en mavi gözleriyle delip geçtin hep.
Jilet gibiydin. Dünyanın en keskin sözleriyle eleştirdin. Senin kuralların
öyleydi. Doğru bildiğini yaptın. İyi de yaptın aslında. Kendi ayaklarım üstünde
durmayı öğrenemezdim.

HER BABA İBRAHİM OLAMIYOR
Berrin
Karakaş (Yazar)
Köklerinde, tepelerden ovaya inildiğinde kaybolmuş
bir tarihin saklandığı babam, dağla ovanın, köyle şehrin, sanat musikisiyle
türkünün, mantıkla şiirin, “modern”le geleneğin, Hacivat’la Karagöz’ün arasında
durur. Biri, özlemidir diğerinin… Babam bende hepsinden ziyade, mantığın ve
şiirin sesidir. İkisini bir arada tutmayı başarmasıyla kahramanım, mantığın
sesini bir tokat gibi yüzüme çarptığı zamanlarla düşmanım, cebime yazdığı şiir
gibi mektupları koyduğunda canımdır.
Son romanım Üç Noktalar Sarayı bugüne
kadar yazdığım en zor kitaptı. İçinde babam vardı. Çok ağladım. Çok ağlattı
babamı Üç Noktalar Sarayı. Dostoyevski gibi öldürecektim ben de babamı. Kafka
gibi yüzleşecektim. Üzerime tebelleş olmuş o memur ruhu temizleyecektim.
Kafka’nın babası kadar “kötü” olsaydı babam kuşkusuz daha rahat edecektim. Oysa
babam, Oğuz Atay’ın babası gibi iyi de bir adamdı.
Yazıya evladını seve seve
kurban edecek baba var mıdır bilmiyorum. Anca peygamberler o kadar
babalıklarından geçebiliyorlar gibi geliyor bana aşk uğruna, inanç uğruna… Her
baba, İbrahim olamıyor.

KENDİMİ MOTORDAN ATINCA BABAM BİR İYİ
AZARLADI BENİ
Cihan Aktaş (Gazeteci)
Babam, yaşadığımız
kasabanın epey uzağına düşen bir değirmenin yanına tavuk çiftliği kurmuştu, bu
çiftlikte bekçilik yapmak üzere kardeşlerimle birlikte beni de sırayla her gün
motosikletiyle bu çiftliğe götürüp bırakıyordu. Çiftliğe giderken bir keresinde
yanıma bir torba elma ve Rüzgar Gibi Geçti’yi almıştım. Bir virajda kucağımda
bulunan kalın cilt, elma torbasıyla birlikte hızla fırladı ve yolun kenarındaki
yokuştan aşağıya savruldu. Babam sesimi duymuyordu, elmalar yuvarlanarak etrafa
dağılmıştı, kitap giderek uzaklaşıyordu benden, elmaları umursamıyor, ama kitabı
yitirdiğimi düşünüyordum. Kitap olmadan bütün gün çiftlikte ne yaparım, gibi bir
soru da geçmiş olmalı ki aklımdan, kitaba ulaşmak için kendimi motosikletten
attım. Dizlerim kanayarak da olsa kitaba kavuştum nihayet, ama babam bir iyi
azarladı beni.

AĞLAMADAN ANIMSAYAMIYORUM
Işıl Özgentürk
(Yönetmen)
Yıllar sonra 12 Mart askeri cuntası zamanında,
Sirkeci’deki Emniyet Müdürlüğü’nde, Atatürk Kültür Sarayı’nı yakmaktan gözaltına
alındığımda, Emniyet Müdürü’nün bana giyecek ulaştırmak ve benimle görüşmek için
çırpınan dünyanın en saf babası benim canım babamı, odasına kabul edişini
anımsıyorum, Müdür beni de çağırıyor, babama “Hocam” diye hitap ediyor, “Kızımız
biraz yaramaz” Babam adamın gözlerinin içine bakarak, “Hayır,” diyor, “O asla
kötü bir şey yapmaz.” Emniyet Müdürü’nün yüzünde garip bir gülümseme “Siz öyle
sanın hocam,” diyor ve kızını kısa bir süreliğine de olsa görüp sevinen babam,
odadan çıktıktan sonra bana okkalı bir tokat atıyor. “Orospu, babanı kandırırsın
ama beni asla!” diyerek. Babacığım senin o günkü saflığını, devlete olan aşırı
güvenini öte yandan canından birinin Emniyet koridorlarında bırakmanın sende
yarattığı yürek acısını yıllar geçse de ağlamadan anımsayamıyorum.

BABALAR DA ÖLÜR
Feyza Hepçilingirler (Yazar)

Bütün insanların ölümlü olduğunu, hepimizin günün birinde
öleceğimizi bilmeme karşın, senin hiç ölmeyeceğini düşünürmüşüm. Önce bunu
anladım: Babalar da ölür. Ölümünü kabullenmek için çok uğraştım. Uzun bir
yolculuğa çıkmışsın, dönecekmişsin gibi hissettim önceleri. Sonra rüyada görmeyi
diledim. Olmadı. İnsan rüyalarına hükmedemiyor.
Babalar ölmüyor aslında
biliyor musun? İnsanın içine gizleniyor. Bir an geliyor, “Babam olsa şöyle derdi
şimdi” deyiveriyor insan. Seninle git-gellerle dolu bir ilişkimiz oldu. Hem çok
nefret ettim senden hem de çok nefretimin nedeninin, seni çok sevmem olduğunu
anladım.

BELKİ DE O, 51. YÜZYILA AİTTİ
Bilge Egemen
(Televizyoncu)
Babam berbat bir dansçıydı. Ve fakat gelin görün ki
dans etmeye bayılırdı. Tango, vals, salsa, ça ça, polka, swing, rock’n roll ve
daha yüzlerce dans türünde en iyi olduğunu (Michael Jackson da kimmiş?) iddia
eder ve bırakın dansını, sırf bu iddiası bile bizi güldürmeye yeterdi.
Çocukluğumuzun 2 saati diş fırçalamak, 362 bin saati onun danslarını taklit
etmekle geçti. Tabii gülmekten karnımıza ağrılar gire gire. Kimbilir belki de
biz çok atgözlüklü tutuculardık ve onun dansları bu zamana değil, 51. yüzyıla
aitti.

Önceki Haber
Sonraki Haber

Haberleri Paylaş

FacebookMixxDeliciousTwitterGoogleDiggYahooRedditmyspaceFriend FeedStumble Upon

Yaşam
kategorisindeki tüm haberler »

YazdırArkadaşına
GönderYorum
YazArşive
Ekle

Okur Yorumları

(1 Yorum)

kilic1957 - okurun
diğer yorumları için tıklayınız

CAN YÜCEL

19/6/2011 - 14:26

Hayatta ben en çok babamı sevdim. Karaçalılar gibi yardan
bitme bir çocuk Çarpı bacaklarıyla ha düştü ha düşecek Nasıl koşarsa ardından
bir devin O çapkın babamı ben öyle sevdim. Bilmezdi ki oturduğumuz semti Geldi
mi de gidici hep hepp acele işi! Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti Öyle öyle ezber ettim gurbeti. Sevinçten
uçardım hasta oldum mu 40ı geçerse ateş çağrırlar İstanbula Bi helallaşmak
ister elbet diğ mi oğluyla! Tifoyken başardım bu aşk oyununu Ohh dedim göğsüne
gömdüm burnumu. En son teftişine çıkana değin Koştururken ardından o uçmaktaki
devin Daha başka tür aşklar geniş sevdalar için Açıldı nefesim fikrim canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim. CAN YÜCEL

Yorumu Oyla

0

0

Yorum
Yaz
Tüm Yorumlar (1)

ADnet

Siz
de reklam verin

Yaşam Galeri Haberleri

Yaşam
Benim güzel gezegenim!

Yaşam
6 ay sonra Dünya'dalar

Yaşam
Cannes ünlüleri bekliyor

Yaşam
Prenses Diana'nın ölümünden önceki son anları

Yaşam
Yılın basın fotoğrafları

En Çok Okunan Yaşam Haberleri

İngiltere'nin
en yaşlı baletiBurcu
Kara ve Buğra Gülsoy nişanlandıSiyaset
bilimciden 'fantezi' albümMarifetli
robot koldan portrelerKuzey
Kutbu alarm veriyor

En Çok Yorumlanan Yaşam Haberleri

Alman
turistten ibretlik eylem Entelektüel
babadan 'devrimci' çocuk bakımı kılavuzuÖstrojeni
yüksek yazlık keşif rotalarıAmy
Winehouse Belgrad'da yuhalandı Babam,
kahramanım

Günün Yaşam Yazarları

'Hep
endişe ile siyaset yapılamaz'

EZGİ BAŞARAN

Radikal
demokratlık radikal gazetecilik

ÇINAR OSKAY

Üye
olunRSS Başlıkları
Takip Edinİletişim
SayfasıAçılış
Sayfam YapKünyeReklamSıkça Sorulan
Sorular

İnternet baskısında yer alan tüm metin, resim ve
benzeri içeriğin hakları Hürriyet Gazetecilik ve Matbaacılık A.Ş'ye
aittir
Hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.)
kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz.

© 2010