Ana
Sayfa

Haber

» Gündem

» Ekonomi

» Magazin

» Spor

» Dünya

»
Planet

»
Ekonet

» Piyasanet

» Yazarlar

Yaşam

»
Sağlık

»
Teknoloji

» Kültür -
Sanat

»
Sinema

»
Astroloji

» Tv
Rehberi

» Hürriyet
Aile

»
Tipeez

» Web
TV

» En İyi
On

»
Yazarkafe

» Hürriyet
Eğitim

İlanlar

»
Yenibiris.com

» Hürriyet
Emlak

» Hürriyet
Oto

» Gazete Seri
İlan

» Hürriyet
Kıyasla

»
Yakala.co

İnteraktif

» Haber
Alarmı

»
Bumerang

»
Hürlist

» Sosyal
İlanlar

» Bilgi
Yarışması

» Doğum Günü
Hürriyeti

» Hürriyet
Mind

» At Yarışı
Sonuçları

» İddaa
Programı

» Canlı Maç
Anlatımı

» Ekran
Koruyucu

Arşiv

27 Haziran 2011,
Pazartesi 16:25

Yazarlar

Yeni anayasanın omurgası: Başbakan’ın “BDP
açılımı”...

Cengiz ÇANDAR

15.06.2011

Haberler Anında
Cebinizde

Hürriyet
Mobil

Haberler Anında
Bilgisayarınızda

Haber Alarmı

Haber Kaçırmaya Son

Hürriyet
Mind

Sitene Haber Ekle Kazan

Bumerang

Bugün 15 Haziran. Yani, Abdullah Öcalan’ın sık sık gönderme
yaptığı PKK’nın “eylemsizlik” süresinin son günü. Öcalan, 15 Haziran
tarihini”ya tarihi, büyük uzlaşma” ya da “kıyamet günü” gibi nitelemelerle
vurgulamıştı.

Hangisine doğru
gidiyoruz?
15 Haziran, elbette ki, bir metafor. Bunu 12 Haziran seçimi
sonrası dönem diye algılamak isabet olur. Nitekim, Öcalan da buna böyle
işaret etmişti. Dolayısıyla, yarından itibaren “kıyamet” kopmasını kimse
beklemesin.
Başbakan’ın “balkon konuşması”nda bazı “kodları” temenni
ağırlıklı biçimde “deşifre” ederek, yakın gelecekte Kürt sorununun
barışçıl çözüm rotasına gireceğine ilişkin umutlu beklentiler ve yorumlara
rastlanıyor. İhtiyatı elden bırakmamak da yarar var. Çünkü, seçim sonrası
ilk 48 saat içinde bakıldığında, BDP, seçim sonuçlarına ve başarısına
gerektiği gibi adapte olabilmiş görünmüyor.
Bu tabii değişebilir ama
manzara şimdilik bu.
BDP’nin “niteliksel” önemi, 36 sandalye ile
TBMM’ye taşınmasındaki “niceliksel” gücünün çok ötesinde. Son seçim
sonuçları, BDP’yi yeni anayasa yapımında “Kürt sorununun doğrudan
temsilcisi” konumuna oturttu. Kürt oylarının çoğunluğu BDP’ye ait.
O
nedenle, Kürt sorununa çözümü de içerecek yeni anayasanın omurgası, Ak
Parti-BDP uzlaşması üzerine oturmak zorunda. CHP, buna katkıda
bulunabilecek cinsten hayati bir rol oynayabilir ama yeni anayasa, esas
olarak, Ak Parti-CHP uzlaşması üzerine oturur, BDP’yi dışlarsa, sorun
çözülmez.
PKK-BDP doğru okunmalı
Taha Akyol, dün,
“AKP ile CHP arasında yeni anayasa konusunda bir diyalogun gelişmesini
mümkün görüyorum; çünkü anayasa konusundaki görüşleri uzlaştırılabilir
niteliktedir. Medya ve STK’lar bunu teşvik etmelidir. BDP ile de anayasa
diyalogu yapılması son derece gereklidir. Fakat buradaki sorun, BDP’nin
nasıl davranacağıdır. BDP’nin vekil sayısı 36’ya çıktı. Bu, onun
“demokratik sorumluluk’ duygusunu mu geliştirir; yoksa etnik
milliyetçiliğin tabiatındaki çatışmacılığı mı besler?! Önümüzdeki dönemin
hayati sorunu budur” diye yazdı.
Genel anlamda doğru. “Önümüzdeki
dönemin hayati sorunu” gerçekten de bu.
Ancak, BDP’yi doğru okumak
gerekiyor. BDP –asıl dayanağı olan PKK- çoklarının sandığı gibi “etnik
Kürt milliyetçiliği”nin temsilcisi değildir. PKK-BDP’nin ideolojisi de,
çekirdek önder kadrosu da, “Kürt solu”nu ifade ediyor.
“Kürt
solculuğu”, tıpkı Türk solculuğunun büyük ölçüde Kemalizm ve ulusalcılıkla
harmanlanmış olması gibi, bir nevi “Kürt Kemalizmi” ve “Kürt ulusalcılığı”
ile harmanlanmıştır ve Kürtlerin bunca yıl inkar, asimilasyon ve zulme
maruz kalan bir halk olmalarından ötürü, doğal olarak, “Kürt kimlik
vurgusu” ön plandadır ama bu, PKK-BDP’yi “etnik milliyetçiliğin
temsilcisi” gibi algılamamızı gerektirmez.
Hele, PKK-BDP’yi MHP ile, ve
en vahimi Ergenekon ile aynı kategorizasyon içine oturtmamızı hiç
gerektirmez.
Hasan Cemal dün “Türkiye 12 Haziran’la birlikte, öyle
sanıyorum ki, Kürtleri artık bir siyasal varlık olarak da tanımaya
başlamıştır. Bu gerçeği her şeyden önce Tayyip Erdoğan’ın kabullenmesi
gerekir. Çünkü bu seçim sonucu, Kürt sorunuyla PKK arasına duvar çekmenin,
BDP ile İmralı’yı görmezden gelmenin, meydanlarda Öcalan’ı asmaktan söz
edebilmenin bu ülkede barış açısından nasıl bir yanlış ve hatalı bir
değerlendirme olduğunu Erdoğan’la kurmaylarına göstermiş olmalıdır” derken
çok önemli bir doğruya parmak bastı.
Umalım ve dileyelim ki, -bu konuda
şüphemiz devametmekle birlikte- öyle olsun.
Hasan Cemal, “Eğer
gerçekten barış diyorsak, bu konuda nasıl ki BDP, Kandil ve İmralı
görmezden gelinemezse, nasıl ki Kılıçdaroğlu CHP’si göz ardı edilemezse,
bunun gibi her iki seçmenden birinin oyunu almış olan Erdoğan ve Ak
Parti’ye de sırt dönülerek barış yolu açılamaz Türkiye’de” diyerek bir
başka çok önemli gerçeği de vurguladı.
BDP de kendisini doğru
okumalı
Bu nokta da BDP’nin henüz “zafer sarhoşluğu”ndan ayılarak,
serinkanlı ve “demokratik sorumluluk” içinde davranacağına ilişkin
belirtiler ortaya gelmedi.
BDP’nin seçim sonuçlarını çok doğru
değerlendirmesi gerekiyor.
Gerçekten de olağanüstü zor şartlarda, 36
bağımsız adayı milletvekili seçtirmek, Diyarbakır, Van, Hakkari, Mardin,
Şırnak, Batman ve Muş’ta, bazıları uzak ara, birinci parti çıkmak çok
büyük bir başarıdır ama şu gerçekleri de görmemiz ve BDP’nin de görmesi
lazım:
1. BDP’nin oyu 1 puan bile
artmamıştır.
2. Türkiye’deki Kürtlerin yüzde 42’si Ak Parti’ye oy
vermiştir. PKK-BDP, Ak Parti’yi Kürtler arasından silememiştir. (Bu olgu,
uzlaşma için bir araç olarak değerlendirildiği takdirde olumlu sonuç
verir)
3. BDP’nin Türkiye sosyalist solunun bir bölümünden
gösterdiği adayların toplumsal zemininin –çok büyük bölümünün diyelim-
“Türk kökenli seçmenler” olmadığı bellidir. O adaylar da, seçilirken,
PKK-BDP’nin kitle tabanına dayanmışlardır.
4. Şerafettin Elçi ve
Altan Tan gibi sol olmayan ya da İslami-muhafazakar kimlikli adaylar,
HAKPAR’ın desteği “psikolojik bir sinerji” yaratmış ama bu “seçmen
sinerjisi”ne dönüşecek ölçüde olmamıştır.
Ak Parti’nin (daha doğrusu
Tayyip Erdoğan’ın)12 Haziran’da “Kürdistan” diye nitelenen coğrafi alanda
gerilediği ortaya çıkmış olsa bile, asla silinmediği ve yine de hatırı
sayılır oranda bir temsil yeteneğini koruduğu ve hatta konsolide ettiği
görülüyor. Yani, Tayyip Erdoğan, “Kürt kardeşlerim” deme hakkını
kendisinde görmeye devam edecek demektir.
Yani, evet, PKK-BDP, Kürt
sorununa taraftır (tabii ki, çözümüne de) ama Kürtlerin temsili
bakımından, 12 Haziran, ona da bir sınır çizmiştir.
Demokrasi,
Demokratik siyaset, Demokratik çözüm
Selahattin Demirtaş,
buruk bir dille, Başbakan’ın kendilerini “terörist” olarak
nitelendirdiğini hatırlatarak, “Şimdi anayasa için nasıl teröristlerle
konuşacak?” diye sitem ediyor.
12 Haziran’dan sonra bu vurguya yapmanın
kime, ne yararı var?
Sonuç olarak, nasıl Tayyip Erdoğan’ın “balkon
konuşması”nı uzlaşmalı yeni anayasa sürecinde BDP ile ciddi bir müzakereye
tercüme etmesi beklenecekse, BDP’nin de Selahattin Demirtaş’ın yukarıdak
değil ama şu sözlerini ciddi biçimde uygulamaya dönüştürmesi
beklenmeli:
“Bu sıradan bir başarı değil, tesadüf de değil. Medyanın
bizi göstermek istediği imajın aksine bir halk hareketiyiz. Binlerce
tutuklumuz var; devlet yardımı almıyoruz, sürekli polis baskısıyla karşı
karşıyayız. Ama buna rağmen, halk bizi anlıyor, destek veriyor. Çünkü biz
halkın kendisiyiz. Bana BDP’ye verilen oyun ne anlamı olduğunu
soruyorsunuz. Tabii bizler söylemlerimizde, demokratik özerkliği, barışı,
Öcalan’ın serbest kalmasını savunduk. Ama en nihayetinde demokratik
siyaseti savunduk. Burada verilen oy, demokrasiye verilen
oydur.”
Doğru. O halk, bu oyları 36 kişi gitsin TBMM’de “Savaşı
savunsun, biz de o güçle savaşmaya devam edelim” diye vermedi; “Gitsin,
savaşın son bulmasında, bizim arzuladığımız katkıyı yapsın” diye verdi.
Çözümü “demokrasi”de gördüğü için verdi.
Yeni anayasa için, Başbakan’ın
ciddi ve gerçek bir “BDP açılımı”na ihtiyaç var.

© Copyright 2011
Hürriyet - Doğan Yayın
Holding

Tüm
Haberler

Hürriyet Kurumsal

Hürriyet USA

Hürriyet Avrupa

Hürriyet Emlak

Yenibiris.com

Hürriyet Aile

Hürriyet Oto

İddaa

Avrupa Birliği

DYH