ANASAYFA

MULTİMEDYA

E-ZAMAN

SERİ
İLANLAR

İNSAN KAYNAKLARI

OKUR
HATTI

KÜNYE -
İLETİŞİM

E-STADYUM

08.09.2011, Perşembe

GÜNDEM

EKONOMİ

POLİTİKA

SPOR

DIŞ HABERLER

KÜLTÜR

YAZARLAR

YORUM

KÜRSÜ

AİLE SAĞLIK

TV

RÖPORTAJ

TEKNOLOJİ

OTOMOBİL

Etyen Mahçupyan

Kürt siyasetinin egosu

Siyaset ancak çok gelişmiş demokrasilerde sıradan insanların uğraşı
olabiliyor.

Orada bile siyasetçi gündelik hayatını resmi işinden kalın çizgilerle
ayırmak zorunda ama en azından bu ikisi arasında bir denge var. O tür
ülkelerde siyasetçinin kendi rolüne ilişkin algısı da daha mütevazı
oluyor. Bu sayede hem karar mekanizmalarında farklı görüşleri dikkate alma
becerisi gelişiyor, hem de başka yetenekli insanların önünü kesen hırstan
uzak durulabiliyor. Oysa bizde siyasetçiler kendi işlerini bir tür
'seçilmişlik' duygusuyla birlikte gelen, neredeyse ilahi bir misyon olarak
algılıyor. Sıkça tekrarlandığı üzere siyasete bir giren bir daha
çıkamıyor, çünkü insanlar yeniden 'sıradanlaşmak', herhangi biri olmak
istemiyorlar.

Demokrasinin gelişmediği ülkelerde siyaset ego üreten, kişiyi kendi
gözünde 'havalandıran' bir meslek. Örneğin bugün 'ego' dendiğinde birçok
kişinin aklına muhtemelen Başbakan'ın kulakları rahatsız edici bazı
sözleri ve hitabet tarzı gelecektir. Öte yandan söz konusu 'ben önemliyim'
duygusunun son derece yaygın olduğunu ve siyaset yapanların en alt
kademelerine kadar indiğini günlük gözlemlerimizle biliyoruz.

Ancak demokrasinin gelişmesi kişilerin egolarının törpülenmesi ile
gerçekleşmiyor. Ego törpülenmesi bir neden değil, sonuç... Yani demokrasi
geliştikçe siyaseti daha mütevazı ve paylaşımcı bir uğraş olarak tasavvur
eden nesiller geliyor ve onların siyaset yapma tarzı doğal olarak
farklılaşıyor. Öte yandan o nesillerin gelişini doğaya bırakmak durumunda
değiliz ve bu noktada en önemli unsur siyasi partilerin iç
yapılanmalarında nasıl bir zihniyete sahip oldukları.

Demokrasiye giden yolda kritik etkisi olan bu zihniyet meselesi,
özellikle ülkenin yapısal sorunları nedeniyle muhalefette olan partiler
için daha da önemli. Çünkü iktidara yakın partilerin doğaları gereği fazla
değişimci olmalarını bekleyemeyiz ve oradaki klasik ataerkil egonun
devamlılığına hazır olmak durumundayız. Oysa devleti demokratik yönde
dönüştürmeyi amaçlayan muhalefet partilerinin 'kurumsal egoyu' aşmaları
beklenir. Genelde sayıca daha azınlıkta da olduklarını düşünürsek,
demokrasiyi arzulayan muhalif hareketlerin atılan her olumlu adıma sahip
çıkmaları, netice almayı kendi egolarının önüne koyması beklenir. Diğer
bir deyişle, örneğin bugün Kürt meselesinin çözümü için birçok badireden,
engelden geçmiş Kürt siyasetinin de, olumlu adımların atılmasını
desteklemesi, bu adımların kim tarafından atıldığını önemsememesi
beklenir. Çünkü bu alanda olumlu adımı kim atarsa atsın, açıktır ki onun
asıl sahibi son kertede Kürt toplumudur.

Ne var ki bu tutum belirli bir özgüven gerektirir... Ancak özgüvenli
bir muhalefet, olumlu adımları sahiplenme konusunda kendisini siyasetin
'üzerinde' konumlandırarak, iktidarın elini rahatlatacaktır. Bu duruş bir
yandan daha mütevazı bir tutumu ima edecek, ama aslında söz konusu
muhalefeti siyasetin gerçek proaktif aktörü kılacaktır. Çünkü atılan
olumlu adım demokrasinin yeni sınırıdır ve muhalefet şimdi sırtını o
sınıra yaslayarak iktidarın yine 'önünde' gidecek, meselenin asıl
sahibinin kendisi olduğunu topluma gösterebilecektir.

Ancak eğer muhalefet özgüvene sahip değilse, bu doğal avantajından
yararlanamaz. İktidara yarayacağı endişesiyle olumlu adımlara sahip
çıkmaktan korkar. Hatta o olumlu adımları engellemeye bile kalkabilir.
Özgüven eksikliğinin yarattığı boşluk ise 'kurumsal ego' ile kapatılmaya
çalışılır. Bu bireysel egoya benzemez... Bireysel egoyu bir tür çiğlik
olarak görebilir, gülüp geçebilirsiniz. Ama kurumsal egonun neden olduğu
çiğlik magazinel bir unsur olmakla kalmaz, değişim dinamiğinin düzeyini
düşürür. Bu ise, o ülkedeki siyasi dil ve tarzın aynı noktada kalmasını
destekler. Dolayısıyla muhalefetin beklediği demokratikleşmeyi daha da
öteler.

Kısacası, demokrasi isteyen bir muhalefet hareketinin düşük özgüvenle
ve yüksek kurumsal egoyla davranması, bizzat kendi siyaset amacına ters
bir dinamik yaratır. Kürt siyasetinde bu konuda sayısız örnek var... BDP
yetkililerinin neredeyse her konuşmasında bu 'eksiklik' duygusunu satır
aralarına sinmiş olarak bulmak mümkün. Örneğin BDP'liler Başbakan'ın
'inkar politikası bitti' demesinden rahatsız olabiliyorlar, çünkü bunu
AKP'nin sağladığı bir sonuç olarak değil, kendi kazanımları olarak sunmak
onlar için çok önemli... Yine aynı nedenle yemin boykotunu bitirmek
psikolojik açıdan zor geliyor, çünkü kendilerinin parlamentonun parçası
olarak değil, sanki onunla eşdüzeyli bir muhatap gibi algılanmasını hayal
ediyorlar. AKP'lilerin Burkay'ı davet etmesine bile bozuluyorlar, ama
AKP'ye oranla BDP'ye herhalde daha yakın olan Burkay'ı kendilerinin niçin
sahiplenmediklerini sorgulamıyorlar.

Kürt meselesinin çözümü BDP/PKK'nın siyaset yapmasını gerektiriyor ama
onların yaptığı maalesef 'siyaset' değil. Onlar hâlâ kurumsal egoyu sağlam
tutmanın, kendilerini önemli kılmanın peşindeler.

[email-masked]

04 Eylül 2011, Pazar

YORUMLA

Bu yazıyı yorumla

Katılıyorum

Katılmıyorum

Fevkalade

Vasat

Yanlış
değerlendirme

Bir kısmına
katılıyorum

Yazdır

04.09.2011 - Kürt siyasetinin
egosu

01.09.2011 - Devletin 'Kürt
siyaseti'

31.08.2011 - Korku

28.08.2011 - Namerdin helal
sütü

25.08.2011 - Meselenin
ruhu

24.08.2011 - Kürt siyasetinin
intiharı

21.08.2011 - Temsil ve
sorumluluk

18.08.2011 - Hedef mi, muhatap
mı?

17.08.2011 - Siyasetin hedefi
ve muhatabı

14.08.2011 - Modernist hayalin
'çoğulcu' senaryosu

Yazarın
arşivine ulaşmak için tıklayın

GÜNÜN YAZARLARI

Ahmet
Kurucan
Tebliğ ve diyalog

Ahmet Selim
Düşünmek bu değil

Ali Bulaç
Yeni bölge ideali

Beşir
Ayvazoğlu
Le Corbusier ve 'Şark
Seyahati'

Etyen
Mahçupyan
Haklı olmak
yetmiyor

Fikret
Ertan
Sıkışan İsrail

Günseli Ö.
Ocakoğlu
Tedavi ihraç edilir
mi?

İbrahim
Öztürk
Gelişen dünyanın
merkezinde Türkiye ve İsrail

Mümtaz'er
Türköne
'PKK'yı bitirmek'

Şahin Alpay
BDP iç barışa hizmet
edebilir ve etmelidir

TÜM YAZARLAR

A. Ali Ural
Her şey bitiyor

A. Rasim
Küçükusta
Antibakteriyel sabun
ve diş macunlarına dikkat!

A. Turan
Alkan
Arda'ya ikinci ve son
mektup

Abdülhamit
Bilici
İsrail sabrı
tüketti

Abdullah
Aymaz
Ölümcül hastalık

Ahmed Şahin
Şevval ayında altı
gün orucu...

Ahmet Yavuz
İşyeri için alınan
araçlarda vergi indiriminden faydalanın

Ahmet Çakır
Gülelim mi ağlayalım
mı?

Ali Aydın
İspanyol hakem hata
yapmadı

Ali Çolak
Siluet mi
dediniz?

Ali H.
Aslan
Obama'nın Türkiye ve
İsrail'le imtihanı

Ali Ünal
İnsan da toplum da
heykel değildir

Atıf Keçeci
Kartal'ın başarısı
disipline bağlı

Bejan Matur
'Yazıktır' ya da
ölümün hukuku

Bülent
Korucu
BDP, 'Komedi Dükkânı'
gibi

Ekrem
Dumanlı
Bayramı zehir
ettiler

H. İbrahim
Ekiz
Takım yalan, veda
gerçek

Hamdullah
Öztürk
Gördükçe şaşıracak
daha neler var

Hayri Beşer
[Spor Toto Süper
Lig'e doğru] Trabzonspor'un en büyük kozu Güneş

Hekimoğlu
İsmail
Ramazan'da çile mi
çekiyoruz?

Hilmi Yavuz
Wittgenstein ve
Saffet Murat Tura

Hüseyin
Gülerce
Başbakan'dan beklenen
BDP jesti...

İhsan Dağı
Türkiye nasıl
durdurulur?

İskender
Pala
Aşk olmayınca meşk
olmaz

Joost
Lagendijk
Göçmendiler, Müslüman
oldular

Kadir
Dikbaş
Gıda ve kur
etkisi

Kerim Balcı
Ellerin rahmet
kapısının tokmağına uzandığı bu gece

Kurşunkalem
Sultanın Sırrı, Da
Vinci'ye karşı

Leyla
İpekçi
O halde artık kan
dökmek meşru olsun(!)

M. Ali
Yıldırımtürk
Altında madalyonun
iki yüzü

M. Nedim
Hazar
Sanat mı dediniz?

Mehmed
Niyazi
Plevne'de bayram
sabahı

Mehmet
Kamış
Vicdanın ölümü

Melih Arat
Girişimciliğin 10
Temel Kuralı

Murat Yülek
Cumhuriyet döneminde
neden güzel şehirler geliştiremedik?

Mustafa
Armağan
Tarih
Ergenekoncuları, geçmişi böyle çarpıtıyor

Mustafa
Ulusoy
Sadece merhamet

Mustafa
Ünal
Yargıtay Başkanı'nın
uyarısı

Nazan
Bekiroğlu
Âh-Hû

Nevin
Halıcı
Kıtlık köftesi
gutilik

Nuriye
Akman
Stockholm sendromu
aramızda yaptığımız bir şakaydı

Okay
Karacan
[Spor Toto Süper
Lig'e Doğru] Timsah'ın 2. şampiyonluğu uzak değil

Saruhan
Özel
Nerede anlaştık ki,
cari açık konusunda anlaşalım?

Selçuk
Gültaşlı
Brüksel, Sarıkaya'yı
hiç unutmadı

Selim İleri
Geriye ne
kalacak...

Selim
Işıklar
Ben Bernanke ile
Durmuş Yılmaz'ın farkı

Semih
Yuvakuran
Önemi kavranamamış
milli maç

Süleyman
Sargın
İşte Kadir Gecesi
için 'özel dua'

Taha Kıvanç
Norveçli Haçlı ile
Bush aynı suda yıkanmış...

Ufuk Bozkır
Etiği senin kemiği
benim

Zeki Çol
[Spor Toto Süper
Lig'e doğru] Nereye baksan nereden baksan sorun

lfzamanweb3