Ana
Sayfa

Arşiv

Ekler

» Cumartesi

»
Pazar

»
Kelebek

»
Keyif

»
İzmir

»
Ankara

» Oto Yaşam

»
Seyahat

»
Hürriyet İK

Alternatif Erişim
Yolları

» Mobil

» E-Posta

» Rss

» Sosyal Medya

» Masaüstü

» Ana Sayfam
Yap

» Favorilerime
Ekle

E-İş

» Hürriyet Emlak

» Hürriyet Oto

» Hürriyet Kıyasla

» Hürriyet Eğitim

» Yakala.co

» Yenibiriş

» Yeniçarşım

» Hürriyet Kurumsal

» Seri İlanlar

Üye Girişi

Üye Ol

Benim
Sayfam

PLANET

EKONOMİ

SPOR

KELEBEK

KÜLTÜR - SANAT

YAZARLAR

WEBTV

SAĞLIK

TEKNOLOJİ

DİĞER

Hava Durumu

Sinema

Astroloji

Tv Rehberi

Piyasanet

E- Gazete

Canlı Skor

En İyi On

Mind

Foto Galeri

Şans Oyunları

Okur Temsilcisi

Seninle
+1

YAZARLAR ANASAYFA

YAZARLAR ARŞİV

Ayşe ARMAN

[email-masked]

8 Ocak 2012

Baba, sen
davanın bedelini bize ödettin

Elimde bir kitap var, kapağında ‘Bir
Odadan Bir Odaya’ yazıyor.

Doğan Kitap’tan çıktı.
Yazarı, herkesin bildiği biri değil.
Elif Güney
Pütün.
Yılmaz Güney’in kızı.
Pardon, bilinmeyen kızı.
En azından ben
bilmiyordum.
Çok fazla insanın da bildiğini zannetmiyorum.
Eski eşler
Nebahat Çehre’yle Fatoş Güney’i biliyoruz, bir de yakışıklı bir oğlan var Yılmaz
Güney, ortalıkta fazla görünmeyen. Ama Elif Güney Pütün benim için yeni bir
keşif.
O yüzden ilgiliyim.
Ama itiraf edeyim, kitap hakkındaki beklentim
çok yüksek değil.
Bütün büyük adamların, kamusal figürlerin çocukları, “Onun
çocuğu olmak şöyle muhteşem bir şeydi!” diye kitaplar yazıyorlar, hayattan
süzdüklerini aktarıyorlar.
Ama neticede sıradan şeyler anlatıyorlar.
“Bu
da öyle bir şeydir” diye bakıyorum.
Sakinim.
Ve ilk cümleyi okuyorum…

ARTIK KENDİM OLMAK İSTİYORUM

Aman Allah’ım!
Son cümleye geldim.
Ağlaya ağlaya…
Böğüre
böğüre…
171 sayfalık kitap, cırt diye bitiyor, bir havuz gibi kitabın içine
düşüyorsun.
Küçük bir kız çocuğunun dilinden yazılmış, kendini kaptırıyorsun,
kah o kız çocuğu sen oluyorsun, kah o hikâye senin hikayen.
Babasıyla
meselesi olan herkesin okuması gerekiyor.
Ve tabii Yılmaz Güney
hayranlarının.
Kitapta anlatılan çok çok çarpıcı bir hayat.
Dava için feda
edilmiş hayatlar...
Kendi geçmişiyle hesaplaşan, yüzleşen sekiz yaşındaki bir
kız çocuğu karşımızdaki.
O kadar yalın ve düz anlatıyor ki...
Ama sessiz
ve derinden bağırıyor, haykırıyor.
“Ben de varım” diyor, “Bunları bunları
yaşadım. Artık kendime ait bir hayat istiyorum. Birinin kızı olmak değil, kendim
olmak istiyorum…”
Elif Pütün Güney, tüm eğitimini Fransa’da almış bir
pedagog. 20 yıldır otistik çocuklarla ilgileniyor. Aynı zamanda aile terapisti.
Bu kitabı da Fransızca yazmış. ‘Anadil’i onun ‘acı dil’i olmuş, bir gün fark
etmiş ki çocuklarına Türkçe kızıyor, Türkçe bağırıyor, onun dışında hep
Fransızca. Kendini konuşurken Türkçe ifade edebiliyor ama yazarken
Fransızca.
Abdi ıpekçi’nin kızı Nükhet ızet tercüme etmiş, o da babasından
farklı bir şekilde koparılanlardan.
Çok çok iyi bir çeviri, su gibi akıyor,
müthiş bir duruluk.
Doğan Kitap’tan Deniz Yüce Başarır basıyor, onun da
babası vefat etmiş, beni Paris’e götüren Banu Zeytinoğlu’nun da.
Bütün bu
kadınlar baba kavramıyla hayat boyu uğraşmış kadınlar.
Babaları ölünce
büyümüş kadınlar.
Elif Pütün hariç.
O da artık büyümek
istiyor.
ıyileşmek istiyor.

BABAYA DA HAK VERİYORSUNUZ

Elif’i biraz da Avrupalı buldum.
Bizler, kendi hayatımızı bu kadar gözler
önüne serebilir miyiz, didik didik edebilir miyiz bilemiyorum.
Onu çok
samimi buldum.
Pek çok insan saldıracaktır, “Nasıl böyle bir şey
yapabiliyorsun? Babanın anısına ihanet ediyorsun” diyecektir. Bence yaptığı
müthiş bir şey. O, bize kendi gerçeğini anlatıyor. ‘Dava adamı’ Yılmaz Güney’in
kendisi için nasıl iyi bir baba olamadığını anlatıyor. Ama öyle bir anlatıyor
ki, babaya da hak veriyorsun, bir hayata her şeyi sığdırmaya çalışmış, nitekim
kızıyla ilişkisini fena halde ıskalamış…
Teğet
geçmişler.
Görüşebildikleri o kısa üç yıl boyunca hiç konuşamamışlar,
iletişim kuramamışlar.
Bu da, şu an 45 yaşında bir kadının hayatına mal
olmuş.
Aslında onlarınki tekil bir baba-kız hikâyesi değil, düşünün kaç kız
çocuğu babasıyla problemli, hesaplaşamamış, ona kendisini ifade edememiş…

GÜVERCİNLER KADAR ÜRKEK

Paris.
ınan Kıraç’ın oteli...
Ve işte Elif’le tanışıyorum.
Bir
tarafı güvenli, bir tarafı Yeni Cami önündeki güvercinler kadar ürkek.
Dolu,
çok birikmiş, durmaksızın anlatıyor.
Kovadan dökülen sular gibi.
ıki gün
Paris’in değişik yerlerine gidip kitabını, hayatını, yaşadıklarını
konuşuyoruz.
Bazen kızıyor babasına, bazen gözleri doluyor.
“Bir sürü
çelişki yaşıyorum biliyorum” diyor.
Ve anlatıyor, anlatıyor…
ıçindeki
zehri, acıyı akıtmaya çalışıyor.
Yılmaz Güney’in istiridyesini en sevdiği
lokantaya gidiyoruz. Elif, babasına tepsi tepsi istiridye taşırmış
oradan.
Yılmaz Güney’in ölmeden önce yaşadığı eve gidiyoruz.
Mezarlığa
gidiyoruz, sevenleri tarafından bırakılmış çiçekler, çiçekler…
Eşiyle de
tanışıyorum Elif’in, son derece destek oluyor karısına. Pardon evli değiller ama
20 yıldır birlikteler ve iki çocukları var.
ıkisini de çok sevdim.
Ama en
çok Elif’in kitabını sevdim.
Bu kitabın macerasını heyecanla takip
edeceğim.
Bence daha çoook
konuşulacak.
Röportaj yarın da devam ediyor…

*  Ne zaman, nerede doğdunuz?
- 3 Ağustos 1966,
ıstanbul.
*  Annenizi ne kadar hatırlıyorsunuz?
-
Çok az. Topu topu altı sene yaşadık birlikte.
*  Annenizle
babanız nasıl tanışıyor?
- Babam, yazdığı bir yazı yüzünden 18 ay
hapis cezasına çarptırılıyor ve Konya’da zorunlu sürgüne yollanıyor. Orada
tanışıyorlar. Annem, pavyonda şarkıcı…
*  Aşık mı
oluyorlar?
- Öyle olduğuna inanmak istiyorum. Sürgün bitince, annemi
Adana’daki kız kardeşinin yanına bırakıyor. Sonra gelip alıyor, birlikte, beş
parasız ıstanbul’a gidiyorlar. Babam, asistan, oyuncu ve senarist olarak birbiri
ardına çeşitli filmlerde çalışıyor. Başarıya giden merdivenleri tırmanıyor ve
meşhur Yılmaz Güney oluyor.
*  İlişkileri…
- Günden
güne kötüye gidiyor. Annem hamile kalıyor ama bebeği düşürüyor. Bir erkek bebek.
Derken yine hamile. O işte benim. Bütün umudu erkek olmam, o zaman babamı elinde
tutabileceğini zannediyor. Ben kız doğunca yıkılıyor. Erkeğinin çoktan
kendisinden koptuğunu anlıyor. Artık babamın hayatında Nebahat Çehre var. Dört
yaşına kadar annemle yaşıyorum. Sonra yatılı anaokuluna veriliyorum…

ANNEM PAVYONDA ÇALIŞIYORDU

*  Niye?
- Gece çalışıyor. Pavyon devam. Demek ki,
onun da tutkusu bu. Hayatını böyle kazanmak istiyor, başka bir iş yapmak
istemiyor, tek sevdiği, bildiği iş bu. Sonra bir sene de bakıcı kadında
kalıyorum…
*
Kitapta adı Ayten diye geçen…
- Evet. Çok kötü anılarım var onunla.
Sevecen biri değil. Yaşadığım yalnızlığı, çaresizliği, korkuyu hiç unutmuyorum.
Ama demek ki şartlar öyle gerektirmiş, o kadına verilmişim.
*
Sizi dövüyor, tuvalete kilitliyor, yanınızda birtakım adamlarla
sevişiyor…
- Evet. Ama kızmıyorum. Zaten sorunum bu: Ben hiçbir
zaman insanlara kızmayı bilemedim. O sırada altı yaşındayım. Yediyi dolduracağım
sene, halama Adana’ya gidiyorum. Mavi bavulumla. Mavi Varan bavulum, benim
hikâyemin değişmez unsuru. Üç sene gölgelerin arasında yaşıyorum, gölgelerle
konuşuyorum. Hep bir şey bekliyorum ama ne beklediğimi
bilmiyorum.
*  Halanız, yanında kaldığınız insanlar arasında
size en sevecen davrananı…
- Evet. Ben onun kıymetlisiyim. Orada,
onun yanında, gerçekten çok özel bir ihtimam görüyorum. Kendi çocuklarına
kızıyor ama bana kızmıyor.
*  Abi’den emanetisiniz diye
mi…
- Galiba. Adını koyamıyorum. Ben daha o zaman babamın kim
olduğunu da bilmiyorum…

SERT BAKIŞLI FOTOĞRAF

*  Ne zaman Yılmaz Güney’in kızı olduğunuzu idrak
ediyorsunuz…
- Çok sonra. O zamana kadar babam, evdeki ‘sert bakışlı
ve tüfekli büyük fotoğraf’.  “Baban bu!” diyorlar. Fotoğrafa bakmaya bile
korkuyorum. Olup biteni algılayamayan, şaşkın ve çoğu zaman üzgün bir çocuğum.
Üzüntüme dayanabilmek için de sürekli yalnız kalmak istiyorum. Hep kıvrılıp
uyuyacak bir köşe arıyorum. Kukumu elliyorum, sonra da elimi kokluyorum. Bir tek
bu bana güven veriyor. Sonsuz bir sahipsizlik ve yalnızlık
hissediyorum.
*  Hep odadan odaya, korkudan korkuya, acıdan
acıya…
- Evet hep geçişler. Çok uzun seneler böyle hissettim. Bir
yere, bir aileye ait olamamak...
*  Size nasıl hitap
ediyorlar?
- “Elif” diyorlar. Ama nüfus cüzdanımda ‘Güney’ yazıyor,
Güney ismini babam vermiş. Adana’da üç sene kalıyorum ama aslında anneme gitmek
istiyorum. ınanılmaz bir özlem.
*  Niye
göndermiyorlar?
- “Uygun olmayan bir hayat” deniyor. Annem Ankara’da
çalışıyor. Tatillerde gidip geliyorum. Onunla uyumama izin veriyor. Burnumu,
annemin koltukaltına dayıyorum, kokusunu içime çekiyorum. Zaman duruyor
onunlayken. Sonunda dualarım kabul oluyor! Mavi bavulumla, anneme uzun süreli
kalmaya gidiyorum. Yine şehirden şehire, evden eve, odadan odaya. Ama çok
mutluyum. Annemin yanında bir de üvey baba var, bana iyi davranıyor…

ANNE KOŞULSUZ SEVGİYİ BABA YASAYI SİMGELER

*  Fakat anneniz de sizi dövüyor, kilitliyor…
- Öyle
fakat umurumda değil çünkü annem o benim. Evet, dünyanın en sevecen annesi
değil. Ama olsun. Anne, şu hayatta koşulsuz sevgi, koşulsuz seversin. Ama
babanın sevgisini hak edersin. Baba yasadır. Yasayı imgeler. Ve sana der ki, “Ha
bunu mu almak istiyorsun hak etmen lazım!” Onun için babayla hesaplaşmak çok
daha zordur. Anneme yıllar sonra her şeyin hesabını sordum. Çok kavga ettim, çok
bağırdım, çok tartıştım. Onu gözyaşlarına boğdum. Ama ne yazık ki babamla
hesaplaşamadım. Çünkü onu topu topu üç sene görebildim, sonra da
kaybettim.
*  Babanızı üç, annenizi altı sene görüyorsunuz.
Aslında, ikisini de fazla tanıyacak fırsatınız olmamış…
- Evet.
Ankara’da yaşarken de annemi az gördüm. Okuldan eve, sonra sokaklar. Eve sadece
yemek yemeye geliyordum. Annem de gece çalışıyor, gündüz uyuyordu. Sonra babam
beni ıstanbul’a çağırdı, “Artık genç kız oldun, babalığın var. Onlarla birlikte
yaşaman uygunsuz” dedi.

KEŞKE ERKEK OLABİLSEM

*  Ne hissettiniz?
- Ne mi hissettim? Ayağımın
altından toprak kaydı. Yıkıldım! Yine beni annemden koparıyorlar. “Hep kız
çocuğu olduğum için! Erkek olsam başıma bunlar gelmezdi. Keşke gökkuşağının
altından geçip erkek olabilsem” diye düşündüm. Yine oradan oraya, evden eve,
şehirden şehre gidecektim. Bir göçebe, bir sığıntı gibi.
*  Peki
Fatoş Güney hayatınıza nasıl dahil oldu?
- Ben onların hayatına
dahil oldum. O benim için Lux sabun kokan cici anneydi. Gölge cicianne! Ve gölge
kardeş! Her şey bana yabancıydı ıstanbul’da. şak diye evlerine gelivermişim,
mavi valizim ve iki örgümle. Evde, ‘gölge baba’nın resimleri vardı. Kalabalığın
ortasında omuzlarda taşınırken, halkı selamlarken…
*  Baba
Yılmaz Güney nerede o zaman?
- Selimiye’de cezaevinde. Sadece
cezaevinde görüyordum, kesik kesik zamanlar. Çıktığı yaz da, saçlarımı kesti.
Çok sevdiğim iki örgümü, hiçbir şey söylemeden, çıt diye! Kahroldum. “Acaba
saçlarımı erkek olmadığım için mi kesti? Yoksa o iki örgüyü fazla mı köylü
buldu? Beni o halimle beğenmiyor muydu? Herhangi bir şeyimi beğendiği hiç olmuş
muydu?” Bu soruların cevabını bilmiyorum, hiçbir zaman veremedim. Bildiğim,
babam için her zaman hayal kırıklığı olduğum. Çok sonra, evdeki kitaplarından
birinde, cezaevinden Fatoş’a yolladığı mektupları buldum. şaşırdım, “Demek ki
mektup yazmaya izni vardı” dedim kendi kendime, “Neden hiç bana yazmadı?” Adımı
aradım o mektuplarda. Bir kızı olduğu hiç aklına gelmiş miydi? Bir iki mektupta
şöyle bir cümleye rastladım: “Kızıma selam söyle.” Hepsi o kadar. Sadece üç
kelime.

NE BULSAM YİYORDUM

*  Sonra sizin yeme bozukluğunuz baş gösteriyor…
-
Evet, annemden ayrılıp Fatoş’un evine geldiğimde başladı. Sadece tıkınıyordum.
Ne bulursam yiyordum. Babam bir keresinde yakaladı, “Bok bulsan yiyeceksin!”
dedi, öyleydi gerçekten. Görünür şekilde şişmanlıyordum. Bir boşluk doldurma. Ve
tabii babam beni hep “şişko kızım”, “aptal kızım” diye sevdi; ona sevmek
denirse... Okulda da hocalar azarlıyordu. Adıma ihanet ediyormuşum! Bu kadar
başarılı bir adamın kızının başarılı olması şartmış! Yazıklar olsunmuş! Herkesin
suratına, “Siz benim ne yaşadığımı biliyor musunuz?” diye haykırmak istiyordum.
Onun gözünde bir hiçtim. Olmayan babanın olamayan kızıydım!

ANNEMLE HESAPLAŞABİLDİM BABAMLA HAYIR

*  Bu arada babanız sizin sürekli Lenin, Marx okumanızı
istiyor…
- Evet. Oysa benim ‘dava’yla filan alakam yok. “Sosyalizm
nedir?” filan diye soruyor, cevap veremiyorum. Arada, beni beğenen bir çocuktan
gelen mektupları yakalıyor. Mektupta, “Siyah lalem” diye seslenmiş bana.
Özeleştiri yapmamı istiyor. Onun kızı olduğum için benimle ilgilendiğini
söylüyor. “Doğrudur” diye düşünüyorum, “Ben, şişman aptal ve çirkinim. Benimle
kim ilgilenir ki?” Çok zor yıllardı. “Hayatımı zehir eden isminden başka neyim
var ki?” diye düşündüğüm yıllar. Sonra zaten Paris dönemi
başlıyor…
*  Annenizin mesleği sizin için hiç sorun oldu
mu?
- Elbette. Senelerce, “Pavyonlarda çalışmasaydı da evinde
otursaydı. Ya da temizliğe gitseydi, o zaman ayrılmamız gerekmezdi” diye
düşündüm. Ama büyüdükten sonra fikrim değişti: ınsanlar, tutkularını çocukları
için ne kadar göz ardı etmeliler? Etmeliler mi?
*  Ama annenize
gösterdiğiniz toleransı babanıza göstermiyorsunuz. Onun anne olamayışını kabul
ediyorsunuz, babanızın baba olamayışını edemiyorsunuz…
- Annemi her
haliyle kabul ettim çünkü hayattaydı. Onunla konuşabildim, hesaplaşabildim.
“Niye beni terk ettin?” diye suratına haykırabildim. Belki de bugün babama karşı
bu kadar sert olmamın nedeni, bunların hiçbirini babamla konuşamamış olmam.
Belki babam hayatta olsaydı, böyle bir kitap yazmazdım. Çünkü onunla çatır çatır
kavga ederdim. “Baba, sen davanın bedelini bize ödettin!” derdim. “Sanatının
bedelini biz ödedik. Hayatımız kaydı. ısmin, ideallerin bize ağır geldi.”
Kardeşimi bilemem ama en azından kendim için şunu söyleyebilirim: Yılmaz
Güney’in kızı olmak hayatımı mahvetti!

ELİF YOK GENİ VAR

*  Ya Paris macerası…
- 15 yaşındayım. ıki
haftalığına Avrupa’ya gidiyorum. Yani ben öyle biliyorum. Meğer geri
dönmeyecekmişim. Önce Fatoş ve kardeşim gitti, ben de arkalarından. Fransa’ya
inince, babamın de orada olduğunu öğreniyorum. Şok! Şoklar ardı ardına geliyor.
Hayatımız bir anda değişiyor. Siyasi mültecileriz artık. Kimseyi tanımıyoruz,
tek kelime Fransızca bilmiyoruz. Elif Pütün yok artık, Geny Marquez var.
Kolombiyalıyız. Kaçağız, firardayız…
*  Bu isimleri kim
seçti?
- Babam. Yazar Marquez’i sevdiği için galiba. O, Jose Martino
Marquez. Fatoş, Helena Marquez; kardeşim de Remy Marquez. Kolombiyalıyız ama
ıspanyolca da bilmiyoruz. Bütün bunlar inanılmaz sarsıcıydı. En çok da annemi
çoook uzun süre göremeyecek olmam. Oysa “15 gün sonra görüşürüz” demişim. Ancak
20 yıl sonra dönebildim Türkiye’ye…
*  O sürgün yılları sizde
nasıl bir iz bıraktı?
- Ağırdı. Her şeyden kopuğuz, tamamen kendi
dünyamıza kapanıyoruz. Babam sürekli çalışıyor, ölene kadar çalıştı. Arada
Fatoş’la Cannes’a gittiler, filmi ödül aldı. Dünyanın en güzel şeyiydi bu,
babayla çok gurur duyduk. Baba bir ‘deha’ydı, bir ‘dava adamı’ydı, her gittiği
yerde saygı uyandırıyordu. Bense onu hep mahcup eden kızı, koskoca bir hayal
kırıklığı. Bari derslerim iyi olsun da gözünü gireyim diye çok çalışıyordum. Bu
sefer de, “Aptal olmasan bu kadar çok çalışman gerekmezdi” diyordu. Hayat bu
şekilde devam etti, mide kanseri olana kadar.

HER ŞEYİ ÜÇ YILA SIKIŞTIRDIK

*  Babanızla tek birlikte olduğunuz dönem bu
dönem…
- Evet, bu üç yıl. Ve her şeyi sıkıştırmaya çalıştık.
Hayatını, sanatını, karısını, oğlunu, davasını, yapmak istediklerini,
hayallerini… Ona da yazık! Film mi yapacaktı, halkına vermek istediği mesajları
mı verecekti, karısıyla geçiremediği zamanı mı geçirecekti, oğluyla mı
ilgilenecekti, yoksa ergen kızıyla mı tanışacaktı? Bir de kanser girdi araya.
Onun babam olmaya fırsatı olmadı, benim de ona layık bir kız olmaya. 47 yaşında
gitti…
*  Sonra…
- Sonrası fena. Uzun süren
terapiler. Tam 30 kilo verdim. Senelerce saklandım. Türkiye’ye gelmeye cesaret
edemedim. “Bu muymuş Yılmaz Güney’in kızı?” demesinler diye. Sonra okudum
pedagog oldum, 20 yıl otizmli çocuklarla çalıştım, onlar bana çok şey öğretti.
Aile terapisinde uzmanlaştım. Sevdiğim bir eşim ve iki çocuğum var. 45 yaşında,
artık kendimle barışmak istiyorum. Geçmişimle, ailemle, babamla. Ben bu kitabı,
babamı yıkmak, onun efsanesine zarar vermek için yazmadım. Benim derdim, şimdiye
kadar sürdürdüğüm ‘ben olma’ kavgamı artık sona erdirmek. ıyileşmek istiyorum.
ıçimdeki küçük kızın acıları dinsin istiyorum…

Ayşe ARMAN yazılarını takip
edin!

arşive
ekle

yazdır

YAZARLAR

Doğan HIZLAN

Lucien Arkas ile Arkas Sanat Merkezi’nde sergiyi
konuştuk

Ertuğrul ÖZKÖK

Yahu bu insanlar niye kaçmıyor

Mehmet Y. YILMAZ

Bu savunma artık komik kaçıyor

Sedat Ergin

Avrupa Konseyi özel yetkili mahkemelere
karşı

Taha AKYOL

Özür mü dileyim?

Yalçın DOĞAN

Kim derdi ki, darbe lideri avukat
arayacak

Yılmaz ÖZDİL

Teflon millet

Vahap MUNYAR

Büyüyen Türkiye’yi övdü, daha fazla somon satmak için mutfakta
şov yaptı

Yalçın BAYER

Christian Ude’yi tanımak

Latif DEMİRCİ

Latif Demirci

Şükrü KIZILOT

Bir annesinin kızlık soyadı eksik

Ayşe ARMAN

Oh be nihayet dün gece huzur içinde
uyudum

Ege CANSEN

İslam kapitalist mi sosyalist mi?

Mehmet Ali BİRAND

Türkiye kendine zarar verdiriyor…

Rauf TAMER

Kaç türlü ayıp

Ertuğrul ÖZKÖK

Kadın, iktidarı yatakta mı arar

Ahmet HAKAN

Fragmanından film eleştirisi FETİH
1453

Gila BENMAYOR

Yönetim kurulları şenleniyor

Prof. Dr. Osman MÜFTÜOĞLU

Belki de detoks molanız geldi

Ayşe ARMAN

Baba, sen davanın bedelini bize
ödettin

Uğur CEBECİ

Uçuyorsunuz ama haklarınızı biliyor
musunuz

Banu TUNA

Haftalık

Yorgo KIRBAKİ

Beyoğlu’mda Noel şarkıları

Tolga TANIŞ

Bir yiyicinin manifestosu

Nuran ÇAKMAKÇI

YÖK'te asıl değişim Şubat'ta

Civan ER

Fındıksı poğaça

Kanat ATKAYA

Florya adaleti

Feridun DÜZAĞAÇ

Yüksek yüksek tape'lere ev
kurmasınlar

Latif DEMİRCİ

LATİF DEMİRCİ

Osman MÜFTÜOĞLU

Alkolden uzak durun!

Cengiz SEMERCİOĞLU

Can Bonomo kim mi?

Güzin Abla

O sanki üvey annem değil rüyalarımın
kadını

Sahrap SOYSAL

Keşkeğin başka adı

Niobe

Oğlak burcunu tanıyalım

Onur BAŞTÜRK

Eurovision sürprizi Can Bonomo’ya
dair

Melike Karakartal

Sihirbaz Can Bonomo

Gökhan KİMSESİZCAN

Tamamen boşandık!

Tuna KİREMİTÇİ

Kadının avatarı erkek

Doğan HIZLAN

Arkeoloji denince...

Kanat ATKAYA

Bu yazı bittikten sonra

Ayşe ARMAN

Berlin’de yedi ay boyunca güne göbek atarak
başlıyordum

Figen BATUR

Yemeklerin sihirli değneği Trüf

Pako'nun Sayfası

Kedi prostatı

Banu TUNA

140 karakterle anlaşan nesil ve
şiddet

Mesude ERŞAN

Meme kanserli kadına anne olma şansı

Zeynep BİLGEHAN

Papirus out repap in

Refika Birgül

Çarkı lezzet dönüyor

İpek DURKAL

Fişekçi’nin işaret fişeği

Erdem KIRIM

İkisi de cesur

Sibel Arna

Yüzleşme

Prof.Dr. Mikdat KADIOĞLU

Havanız iyi olsun

Mesude ERŞAN

Veremden kimse muaf değil

Gündem

Ekonomi

Kelebek

Spor

Planet

Piyasanet

Yazarlar

Sağlık

Teknoloji

Kültür - Sanat

Sinema

Astroloji

Tv Rehberi

Foto Galeri

En İyi On

Hürriyet Aile

Yazarkafe

Hava Durumu

E-Gazete

Okur Temsilcisi

Şans Oyunları

Canlı Maç Sonuçları

Stadyum

İddaa

Bilgi Yarışması

Anketler

Mind

Oyunlar

Yeniçarşım

Benim Sayfam

Bumerang

Hürlist

Sosyal İlanlar

Haber Alarmı

Ekran Koruyucu

Yenibiriş

Hürriyet Emlak

Hürriyet
Oto

Hürriyet Eğitim

Gazete Seri İlanlar

Hürriyet Kıyasla

Yakala.co

Tipeez

Hürriyet
Avrupa

Tüm
Haberler

© Copyright 2012 Hürriyet
- Doğan Yayın Holding

Bize Ulaşın

Hürriyet
Kurumsal