ANASAYFA

MULTİMEDYA

E-ZAMAN

SERİ
İLANLAR

İNSAN KAYNAKLARI

OKUR
HATTI

KÜNYE-İLETİŞİM

E-STADYUM

27.01.2012, Cuma

GÜNDEM

EKONOMİ

POLİTİKA

SPOR

DIŞ HABERLER

KÜLTÜR

YAZARLAR

YORUM

KÜRSÜ

AİLE SAĞLIK

TV

RÖPORTAJ

TEKNOLOJİ

OTOMOBİL

Joost Lagendijk

Evet! Bu dava böyle bitmez

Başka konuda yazmayı planlıyordum. Pazar günü bu yazı yayımlandığında,
benim de katıldığım perşembe günkü Hrant Dink yürüyüşünün üzerinden üç gün
geçmiş ve bu heyecan verici olayla ilgili aşağı yukarı her şey söylenmiş
olacak diye düşünüyordum.

Belki öyle. Fakat herhalükârda bu yürüyüşü yazmalıyım. Çünkü hem üzüntü
verici hem çarpıcı olması itibarıyla son derece güçlü bir olaydı ve çünkü
gösterideki temel sloganlardan birinin de ifade ettiği gibi, bu davanın
böyle bitmeyeceğine kani oldum.

Hrant Dink'in öldürülmesinin ve onu öldürenlerin yargılandığı davanın
skandaldan farksız işleyişi ve sonucunun niye böylesine derin iz bırakan
bir fenomen haline geldiğinden söz etmek isterim. Hrant cinayetinin
arkasındaki gerçek itici güçler gizli kalır ve korunursa, bu dava gelecek
yıllarda Türkiye'nin ve liderlerinin peşini hiç bırakmayacak. Peki neden?

Birincisi öldürülen insandan ve savunduğu ideallerden dolayı. Kindar
Türk milliyetçileri dışında, Hrant'ı televizyonda seyreden veya konuşurken
duyan insanların büyük çoğunluğu, ılımlı kişiliğini takdir etti ve müspet
hedefine (yani Türklerle Ermenileri barıştırma çabasına) saygı duydu.
Hrant sertlik yanlısı bir tutucu değil, bir uzlaştırıcıydı. Öldürülmesi
onu şahsen tanımayan, fakat bugüne kadar güvercinlerin öldürülmeyi hak
etmediğini anlayan milyonlarca insanı şoke etti.

Bu davanın ülke içinde ve dışında böylesine çetin ceviz olmasının
ikinci sebebi, doğrudan Hrant'la ve onun gayretleriyle bağlantılı olan
mesele: yani Osmanlı Ermenilerinin 1915'te maruz bırakıldığı Büyük
Felaket'e dair tartışma. Bu konu silinip gitmeyecek, tam tersine, 2015
yılı yaklaştıkça tartışma daha da yoğunlaşacak ve her defasında Hrant'ın
akıbeti arka planda kendisini bütün ağırlığıyla hissettirecek.

Üçüncü sebep, ortada anlaması kolay bir suç olması. Bu noktada
Ergenekon gibi karmaşık komplolardan söz etmiyoruz. Birkaç Trabzonlu
milliyetçi gence, şahsen tanımadıkları Hrant'ı öldürmeleri söylendi. Bu
gençlerin cinayeti planlamadığının, cinayet öncesinde ve sonrasındaki
örtbas etme çabasından onların sorumlu tutulamayacağının herkes farkında.
Devletin güvenlik aygıtı içinde, bu suçu planlayan ve devlet
hiyerarşisindeki bağlantılarını bu işten yakayı sıyırmak için kullanan
başkaları vardı. Bu bağlantılar ortaya çıkarılmadıkça adaletin tecelli
ettiğine kimse inanmayacak.

Dördüncü sebep mahkeme kararının, gelecek yıllarda Türkiye'nin siyasî
gündeminin ilk sıralarında yer alacak olan en azından bir sıcak meseleye
temas ediyor olması: Yargı sistemini tepeden tırnağa reformdan geçirmek.
Pek çok eksiklik halihazırda tartışılıyor ve hükümet bunları halletmek
yönünde reformlar yapacağını söylüyor. Peki Türkiye'de, savcı ve başlıca
zanlılardan biri aksini iddia ederken yargıcın Hrant cinayetinin arkasında
suç örgütü olmadığı hükmü vermesi; hele hele bizzat yargıcın hüküm sonrası
verdiği bir röportajda ortada çürümüş bir şeyler olduğuna kendisinin de
inandığını iddia etmesi hâlâ mümkünken, işlerin iyiye gittiğine kimi nasıl
inandırabilirsiniz?

Son sebep de ortaya çıkan resmin gücü. Hrant cinayeti veya davasıyla
ilgili ne zaman devasa bir gösteri olsa, küçük siyah-beyaz kartonlara
yazılı bildik sloganları taşıyan binlerce insanın tanıdık görüntüleri
Türkiye'de ve dünyada baş sayfaları kaplıyor. Günlük haberleri takip
etmeniz gerekmiyor, ne olduğunu hemen anlıyorsunuz: Ah evet, yine
Türkiye'de öldürülen gazetecinin davasıyla ilgili yürüyorlar. Milyonlarca
insan bu görüntüleri kaydetmiş durumda ve bunların yavaş yavaş unutulması
ancak, sokaklara dökülüp dünyanın dört bir köşesinde gayet iyi anlaşılan
ve tanınan kitlesel gösteriler düzenlemeye artık ihtiyaç kalmadığında
mümkün.

Bütün bu sebeplerden dolayı AKP hükümetinin saklanabileceği hiçbir yer
yok. Neredeyse on yıldır iktidardalar ve mevcut çıkmazın aşılmasından
onlar sorumlular. Dava konusunda mütereddit davranmayı seçerlerse, bunun
sadece iki akla yakın açıklaması olabilir: Ya iktidar partisi devlet
içindeki statükocu güçlerle bir anlaşma yapmayı tercih ettiği için
harekete geçmiyordur ya da eski güç merkezlerinin bazılarına hâlâ
dokunamadığı için tatmin edici bir çözüm doğrultusunda bastırmaya muktedir
değildir. Her iki durumun da sonucunda AKP ahlaken zarar görecek ve
siyaseten zayıflayacaktır. AKP liderliğinin tercih edeceği senaryonun bu
olmadığından eminim.

Evet! Bu dava böyle bitmez. [email-masked]

[email-masked]

22 Ocak 2012, Pazar

YORUMLA

Bu yazıyı yorumla

Katılıyorum

Katılmıyorum

Fevkalade

Vasat

Yanlış
değerlendirme

Bir kısmına
katılıyorum

Yazdır

22.01.2012 - Evet! Bu dava
böyle bitmez

18.01.2012 - Siyasi özür niye
bu kadar zor?

15.01.2012 - Kahire'de
tavizler vermek

11.01.2012 - Avrupa, mükemmel
bir kum torbası

08.01.2012 - Kaçırılan iki
büyük fırsat

04.01.2012 - Suriye'de koruma
sorumluluğu yok mu?

01.01.2012 - 2012 için
dileklerim ve korkularım

28.12.2011 - Öfkeli olmak
strateji değildir

25.12.2011 - Mersi Marc!

21.12.2011 - Aynı anda hem
doğru hem yanlış olmak

Yazarın
arşivine ulaşmak için tıklayın

GÜNÜN YAZARLARI

Ahmet
Kurucan
(Fethullah Gülen ve
Hocaefendi okumaları - 2) Kitapları tasnif denemesi

Ahmet
Kurucan
Haşa! Allah'tan
korkmuyorum!!!

Atıf Keçeci
Aydınlar, 'ya tamam,
ya tamam' diyecek!

Bülent
Korucu
Farklı gazete

Hüseyin
Gülerce
Diyarbakır'daki
kafatasları Asurlulara mı ait?

İhsan Dağı
En baba siyaset

Mümtaz'er
Türköne
Andımızdaki Türk
kim?

Mustafa
Ulusoy
İnsan, başkaları ve
kendi

Nuriye
Akman
Emin değilim bir
yüzüm var mı benim?

Okay
Karacan
UEFA'dan balyoz
geliyor...

Süleyman
Sargın
Füyûzât hissi ne
demek?

TÜM YAZARLAR

A. Ali Ural
Haber adalarında bir
kayıkçı

A. Rasim
Küçükusta
İpek yolu
hastalığı

A. Turan
Alkan
Sahi, neydi o
kanun?

Abdülhamit
Bilici
Obama'yı vur,
İsrail'i koru!

Abdullah
Aymaz
Gazeteci
Peter'ler

Ahmed Şahin
'Başarının Manevî
Sebepleri!'

Ahmet Yavuz
Alacaklıların
haklarını kim koruyacak?

Ahmet Çakır
Şimdi değilse ne
zaman?

Ahmet Selim
Sevgi ve düşünce

Ali Aydın
Hakemlere çok fazla
iş düşmedi

Ali Bulaç
Mezhep savaşları

Ali Çolak
Mavi defterler

Ali H.
Aslan
Düdüğü kim
çalacak?

Ali Ünal
2012 yılı

Bejan Matur
Sınır

Beşir
Ayvazoğlu
Dünbilik

Ekrem
Dumanlı
Hem Hrantçı hem
Ergenekoncu olunabilir mi?

Etyen
Mahçupyan
AKP'nin Dink
sıkıntısı

Fikret
Ertan
İran müeyyidelerinde
son dönemeç

Günseli Ö.
Ocakoğlu
Kayak seven
gazetecilere Sarıkamış'tan mesaj var

H. İbrahim
Ekiz
Takım yalan, veda
gerçek

Hamdullah
Öztürk
Yaşamak, dolu dolu
yaşamak

Hayri Beşer
Bir Olcan neleri
değiştirmeye kadir

Hekimoğlu
İsmail
İbadet

Hilmi Yavuz
Edeb'e, eleştiriye ve
yeni putlara dair

İbrahim
Öztürk
Yabancı sermaye: Ne
bekledik, ne bulduk?

İskender
Pala
El işte gönül
oynaşta

Joost
Lagendijk
Mısır'da
değişim-2

Kadir
Dikbaş
Durgunluk
emareleri

Kerim Balcı
Suriye'yle ilgili zor
yazı

Kurşunkalem
Cumhurbaşkanı Gül'den
gülümseten krizler!

Leyla
İpekçi
Yüz yıllık davalar
düzeni

M. Ali
Yıldırımtürk
Avrupa'yı bırak
Anadolu'ya bak

M. Nedim
Hazar
Sinema ve teşvik

Mehmed
Niyazi
Kıbrıs ve Denktaş

Mehmet
Kamış
Derin yapı bitti
mi?

Melih Arat
Felsefeniz var
mı?

Murat Yülek
Yurtdışında dağıtım
kanallarını ele geçirmeden ihracatı katlamak zor

Mustafa
Armağan
Tarihe ışık tutan
Avni Paşa'nın hatıratı çıktı

Mustafa
Ünal
Kendisini inkâr eden
ülke

Nazan
Bekiroğlu
Kaybolanlar için bir
film: 'Yaşam Ağacı'

Nevin
Halıcı
İki güzel kitap

Şahin Alpay
AKP 'İslami Kemalist'
midir?

Saruhan
Özel
Cari açık 'tek kusur'
değil, kusurların toplandığı yer!..

Selçuk
Gültaşlı
Brüksel, Sarıkaya'yı
hiç unutmadı

Selim İleri
Bugün, bu
akşam...

Selim
Işıklar
Dünya devlerinin
bilançoları borsaları ayakta tutuyor

Semih
Yuvakuran
Önemi kavranamamış
milli maç

Ufuk Bozkır
Kış hafızası

Zeki Çol
Fenerbahçe,
Olimpiyat'ta dağıldı

lfzamanweb2