ANA SAYFA

YAZARLAR

SOSYAL MEDYA

EKLER

CUMA

CUMAERTESİ

PAZAR

YENİ BAHAR

SEKTÖREEL

KİTAP ZAMANI

YGS-LYS

YHS

ABONELİK

KÜNYE

İNTERAKTİF

TODAY'S ZAMAN

YORUM

ZAMAN

FOTOĞRAF

GÜNDEM

EKONOMİ

SPOR

EĞİTİM

DÜNYA

AİLE-SAĞLIK

KÜLTÜR

KÜRSÜ

Tümü

Gündem

Magazin

Politika

Eğitim

Okul öncesi

İlköğretim

Ortaöğretim

Üniversite

SBS

YGS

LYS

KPSS

Ekonomi

Otomobil

Teknoloji

Finans

2.el oto

Emlak

Spor

e-Stadyum

Cuma

CumaErtesi

Pazar

Sektöreel

Aile&Sağlık

Moda

Çocuk

Evlilik

Alışveriş

Kozmetik

Kültür

Etkinlikler

Sinema

Müzik

Kitap Zamanı

TV rehberi

Dünya

Kürsü

Yorum

Mobil

RSS

Yeni Bahar

Alışveriş

E-bülten

Arşiv

Gezi Yıldönümü

ARZU YILMAZ HABERLER YORUM
31 Mayıs 2014, Cumartesi

2013 Mayıs’ının sonunda internetten izlediğim Gezi’de sökülen ağaçlara vatandaşların gösterdiği tepki videosu beni derinden etkilemişti. Sade vatandaşlar ve aktivist gençler, diğer ağaçların da söküleceği haberini alıp parkta nöbetleşe kalmaya karar vermişti. Kararımı vermiştim: Ertesi gün ben de parkıma sahip çıkmaya gidecektim.

Paylaş

Tweetle

Paylaş

Gönder

Yazdır

A

A

1977 doğumluyum. 1980 darbesi öncesi ve sonrası olanları her duyduğumda hep şaşırır, insanlarımız nasıl da ayrılmış, birbirine kıymış, derdim. Sağ-sol çatışmasını algılayamaz, ölen gençlere üzülürdüm. Birbirine her daim yardım etmeyi izzet meselesi yapmış milletimiz, nasıl olur da bir dönem birbirine kıymıştı? Ama o dönem yaşanmış ve bitmişti, sanırdım.

Sarışın-mavi gözlü, İstanbul lehçesiyle Türkçe konuşan ben, Egeli ailemin, klasik eğitim sistemimizin ve kültürümüzün bana zevkle öğrettiği Alevi, Kürt veya doğulu vatandaşların, ikinci sınıf olduğunu, eğitimi eksik köylüler olduğunu ve Türkiye’ye her zaman sorun getirdiklerini düşünür, bunu dillendirirdim. Lisedeyken bir arkadaşıma ‘Alevilerden nefret ediyorum.’ demiş, arkadaşımdan da ‘Ama ben de Alevi’yim.’ yanıtını almıştım. Egeli damarım devletçi ve milliyetçi akıyor, bundan gurur duyuyordu.

Ta ki 2001 Ocak’ında İngiltere’ye yerleşip orada azınlık olana kadar... İngiltere hiçbir zaman bana kendimi ikinci sınıf ya da köylü hissettirmedi. Genelde iltica ederek İngiltere’ye yerleşmiş Alevi, Kürt ya da doğulu Türkleri yakından tanıma imkânım oldu, çünkü her yerdeydiler. Yurtdışına çıkış hikayem 20’li yaşlarda dinimi keşfetmemle başlar. 24 yaşımda da kapanmayı tercih ederek kariyerimi, ailemi, ‘İstanbul’umu terk ettim. O yaşa kadar özgür yaşayan ‘Bağdat Caddeli’ ruhum 2000’lerdeki Türkiye’de daha da dar olan çalışma imkânları ve bana örtümden dolayı ayrımcı bakan gözlere dayanamazdı.

30 Mayıs’ta çocuğumu 9’da okula bırakıp Taksim otobüsüne bindim. Uzun yolculuğumda yanımda oturan akademisyen hanımefendiyle Gezi Parkı’nı konuştuk. Parkın mekandaki tek yeşil alan olması, asırlık ağaçların bulunması, AVM’ye çevrilecek olması akıl alır gibi değildi. Tabii ki yeşil alan olarak kalmalıydı.

Taksim’e vardığımda meydan çalışması devam ettiği için parka ulaşmam dolambaçlı yollardan olmuştu. Sadece yayaların olacağı çok geniş bir meydanda neler yapılamazdı? İçinde ördeklerin yüzdüğü su öbekleri, mevsim çiçekleriyle dolu kelebeklerin uçuştuğu yaya yolları, minik bir hayvanat bahçesi, çocuk oyun alanları, sigara içme kabinleri (!), ama illa ki altındaki banklarda gölgelenebileceğimiz iri yapraklı büyük ağaçlar... Beklentilerim Avrupa seyahatinden daha yeni dönmüş birisinin hayali gibiydi.

O dolambaçlı yol, her zaman seçilmişlerin tek karar mekanizması olduğunu belleten devletçi öğretinin bana oynadığı oyunun son sahnesiymiş, bilemedim. Parka vardığımda etrafta inşaat çalışmaları, iş makineleri ve beton duvarlar görmek beni çileden çıkarmıştı. Parkın etrafını saran yüzlerce polis sanki o makineleri koruyor, parkın içindeki renkli ahenge bir son verme emrini bekliyor gibiydiler.

Parkta aldığım ilk haber, sabahın 5’inde çadırları yakan polislerin ağaca tırmanan bir genci coplayarak testislerini yırtmasıydı, genç ben geldiğimde Şişli Etfal’de ameliyattaydı. O dakikaya kadar ‘olay yeri’nde bulunmadan, haberleri doğru-yanlış ekranlardan takip eden ben, ilk şokumu yaşamıştım.

Gezi Parkı’na çıkan yolun sonunda artık devlet babanın beni tahakküm altına alan, düşünceme kadar beni kontrol edip yönlendiren, ‘devlet döver de söver de, ne yaparsa hakkıdır’ düşüncesinin silinmeye başladığını, Matrix filminde vücudundaki kabloları kopararak özgürlüğe acı bir şekilde kavuşan Neo gibi hissediyordum. Canım acıyor, beynim zonkluyor, ben ne yapabilirim diye etrafıma bakınıyordum.

Pankart hazırlayan gençler gördüm, eğilip yardım ettim. Yeni uyanan gençlere börek ve ayran aldım. Parkı baştan sona dolaştım, ağaçlara çaput bağlayan hippi kızlar, ekolojik mesajlarla doğru yolda olduklarını birbirine hatırlatan muhabbetler, imza toplanan masalar, ağaçların altında uzanıp kitap okuyanlar, parka sosyoloji laboratuvarı muamelesi yapan akademisyenler... 80 darbesindeki düşmanlığı anlamaktan yine uzaklaşmıştım işte...

Saat 14.00’te parkta forum yapıldığında en önde ayakta yerimi aldım. Farklı kesimlerden oldukları tiplerinden ve konuşmalarından belli belki 200 kişi parkta olmaktan dolayı çok mutluydu, uzun zamandır AKP hükümetinin ‘saltanatvari’ kararlarından özel ve mesleki hayatlarında bıkkınlık yaşamışlardı. Hiç unutmuyorum, mikrofon uzatılan biri Başbakan’a ağır bir söz söyledi öfkeyle. Forumdaki herkes bu beyi ayıplayarak sesini yükseltti ve bu tavrı tasvip etmediklerini, haklıyken haksız olmak istemediklerini belirttiler. Vegan genç, parka ağaçlar için geldiğini ama hayvan haklarının da yadsınamaz olduğunu söyleyerek parkta köfte-ekmek satanları ve satın alanları ayıpladı. Bir öğrenci, yeşil alanların ranta kurban gittiğini, sadece bu park için değil 3. köprü projesinin iptali için de buradan ayrılmayacağını söyledi. Bir sendika sözcüsü, işçi hakları ve işçi ölümlerinin ciddiye alınması gerekliliğine vurgu yaptı. Bir bayan, ev hanımı olduğunu, burada gördüğü tablodan çok etkilendiğini, farklı ideolojilerden gelsek de bizi bir araya getiren şeyin bu park olduğunu ve bu birliktelikten duyduğu memnuniyeti dillendirdi. Beni göstererek ‘kapalımız da, açığımız da buradayız’ demeyi ihmal etmedi.

14.00’teki foruma basın alınmadı zira kaç gündür polis ve idarecilerden gördükleri baskı ve şiddet medyaya doğru yansıtılmıyordu, daha doğrusu hiç haber yapılmıyordu. Onlar da yaşadıklarını resim ve videolarla sosyal medya üzerinden paylaşıyorlardı. 19.00’da yeni bir forum sözüyle kalabalık dağıldı, ben de evin yolunu tuttum.

Böyle bir ortamda herkesin bir uzlaşma umudu vardı ve sanırım herkes artık evine geri dönmek istiyordu. Ama kalmak gerekirse, her şey hazırdı: hava güzeldi, gençler değişik bir tecrübe yaşıyordu, yeni arkadaşlıklar ve birliktelikler filizleniyordu.

‘Çapulcular’, ertesi gün Başbakan’ın gezicilere yaptığı ilk hakaret olarak tarihe geçti. Başımı ellerimin arasına alıp ‘Aman Allah’ım, şimdi oraya milyonlar akacak’ dediğimde, İstanbul’un her yerinden hükümetle farklı zamanda farklı sorunlar yaşayan binler Taksim’e doğru yola çıkmıştı bile. 15 yaşından beri gençlik kollarından yetişmiş, hep politikanın içinde olan, siyasetin inceliklerini bilen, ağzından çıkacak lafın nereye gidebileceğini, domino taşı etkisiyle kimleri, ne kadar ve nasıl etkileyeceğini çok iyi bilen bir başbakandan bahsediyoruz. İnsanlar sevsinler, tasvip etmesinler, artık bu dilden, hakarete uğramaktan ya da başkalarının, seçtiği başbakan tarafından aşağılanmasından bıkmıştı, ve artık bu bir son olsun istiyordu.

Başörtüsü sorunundan dolayı 2001 Ocak’ında yurtdışına yerleşme kararı almıştım. Öncesinde başörtüsü ile ilgili yaşanan sıkıntılar bende korku hali de oluşturmuş. Taksim’de kalabalıklar toplanınca, içimi bu korku sardı, tekrar Gezi’ye gidemememin sebebi de bu oldu. Beni haklı çıkaran gelişme gecikmedi: ‘Kabataş’ta kapalı bayana yapılan zulüm’ her kesimden insanı derinden sarsmıştı. Başbakan, Kabataş olayıyla beni hassas yerimden yakalamış, önüme görünmez bir blok örmüştü. Ama Başbakan bunu hep yapıyordu. Hassasiyetleri profesyonelce kullanan Başbakan, devletin hisseden, düşünen en fonksiyonel aygıtıydı.

Ait olduğum muhafazakar kesim, sakini olduğum site ve çevresi hatta akrabalarım Başbakan’ın söylemlerini efsunlanmış gibi dinliyor, dış mihrakların her zamanki oyununa lanet okuyarak oraya gidenleri kınıyorlardı. Bir kesime göre, ölen gençlerimizin zaten devlete ‘karşı’ gelmeleri suçtu, ölmeleri kendi hatalarıydı. Gerçeği anlatma çabalarım yerini sessizliğe bıraktı, 2013 yazım sancılı geçti.

Cemaat-AKP gerginliği ve Soma’daki elim hadise sonrası devletin tavrı beni başta anlamayan arkadaşlarımın benden özür dilemelerine sebep oldu. Parkta geçirdiğim 5 saat hayatımda aldığım en kaliteli derslerden biriydi, torunlarıma anlatacak büyük bir hatıraydı. Pişman olduğum tek şey ise, tekrar Gezi’ye katılmayışım oldu.

YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan yorum yazıları veya haberlerin tüm hakları Feza Gazetecilik’e aittir. Kaynak gösterilse dahi hiçbiri özel izin alınmadan kullanılamaz. Bu haber veya yazılar sadece Zaman Gazetesi tarafından sağlanan RSS verileri kullanılarak alıntılanabilir.

Sonraki Haber

Bölümün en çok okunan haberleri

IŞİD: Bedeviler şehrin surlarını yıkarken…

İstenmeyen komşu IŞİD

O BALKONDA KİM NİYE YOKTU?

Türk bayrağının dalgalanmasından rahatsız olmak...

Müstakim duruş, belirsiz haller

Fatih Sultan Mehmed

Sebeplere riayet, Allah’a tevekkül ve takdire rıza

Çöküşü hazırlayan 3 fetva, 3 vahim sonuç

Vahyin aydınlığında olaylara bakış

Paralel hasar tespiti

Fasit daireyi kırmak: taklitten tasdike yığından topluma

Tokatlayan devlet tekmelenen demokrasi

Diyanet kavramı üzerine

EN ÇOK OKUNANLAR

Selefi saflarına katılımlar ve IŞİD

Müslümanlık kimin umurunda!

Tasfiyede sıra vakıf üniversitelerine geldi

Mesele, Hayrettin Hoca’nın fetvaları değil

Sambacılar 10'unla kazandı

İşte HSYK’da istifaya götüren ‘kıyım’

IŞİD, Bağdat'a ilerliyor; hedef Necef ve Kerbela

Sebze meyveye Ramazan zammı

Sambacılar 10'unla kazandı

Kerkük'te polis teyakkuzda

IŞİD, Bağdat'a ilerliyor; hedef Necef ve Kerbela

Selefi saflarına katılımlar ve IŞİD

İşte HSYK’da istifaya götüren ‘kıyım’

IŞİD: Bedeviler şehrin surlarını yıkarken…

İstenmeyen komşu IŞİD

Müslümanlık kimin umurunda!

Tasfiyede sıra vakıf üniversitelerine geldi

Aynı gün iki LYS'ye girenler dikkat!

HSYK’dan gece yarısı darbesi

‘Aydın’ın yüz yıllık uykusu

Soma’da hükümet hariç herkes hesap veriyor

Yerli ilaca bürokrasi baskısı

Erbakan’ı kim dinlemiş?

Berat Gecesi, milyonları duada buluşturdu

Diyarbakır-Bingöl karayolu 21. günde de kapalı

Mesele, Hayrettin Hoca’nın fetvaları değil

Nabızlar hep aynı atmalı

4 aylık cari açık 16,4 milyar dolar

İlk Ramazan zammı ete

Yüzmenin 10 faydası

1 dakikada günün özeti

Berat Kandili'ni nasıl değerlendirmeli?

Berat Gecesi'nde duaya davet

İstanbul'da ulaşıma zam

Dışişleri uyardı: En kısa sürede Irak'tan ayrılın

Obama müdahale sinyali verdi, Beyaz Saray düzeltti

IŞİD'den 10 maddelik Musul deklarasyonu

IŞİD'in elindeki en küçük rehine 8 aylık Ela

Irak, IŞİD'i vurdu

'Galatasaray'ın yeni koçu Lucescu'dur'

Bugün 1.000 TL'niz ne oldu?

Canlı yayında IŞİD kavgası

Sebze meyveye Ramazan zammı

Sambacılar 10'unla kazandı

Musul konsolosluğumuza terör baskını

SİTE HARİTASI BİLGİ TOPLUMU HİZMETLERİ

EĞİTİM

GÜNDEM

EKONOMİ

KİTAP ZAMANI

SEKTÖREEL

SPOR

MEDYA

DÜNYA

AİLE-SAĞLIK

RÖPORTAJ

KÜLTÜR

YAZARLAR

YORUM

KÜRSÜ

FOTO GALERİ

SERİ İLAN

RESMİ İLAN

Tüm Manşetler

RSS

WEB TV

İNSAN KAYNAKLARI

MOBİL

CUMAERTESİ

CUMA

PAZAR

YENİ BAHAR

SEKTÖREEL

KİTAP ZAMANI

ÇİZGİ YORUM

VİDEOLAR

HABERLER

BİR HABERİM VAR

SINAV SONUÇ

BALYOZ

CEP

APPLE

ERGENEKON

DİYET

ERDOĞAN

MAAŞLAR

OYUNLAR

ÖRGÜ

DEPREM

PROGRAM

TEKNOLOJİ

YEMEK TARİFİ

ABDULLAH GÜL

FENERBAHÇE

GOOGLE

GALATASARAY

OTOMOBİL

BEŞİKTAŞ

TRABZON

IPHONE

SAMSUNG

IPAD

SURİYE

GENELKURMAY

HAVA DURUMU

MODA

İŞSİZLİK

TEKNOLOJİ

MÜŞTERİ HİZMETLERİ

444 8 555

www.zaman.com.tr © 1998-2012 | Feza Gazetecilik A.Ş. | Zaman Gazetesi, 34194 Yenibosna, İSTANBUL | Tel: 0212- 454 1 454 Faks: (0212) 454 14 67